บางทีอาจเป็นเพราะดวงตาสีดำสนิทของนางดูเงียบงันเกินไป เมื่อจ้องมองสิ่งใดนาน ๆ ก็ทำให้รู้สึกกดดันได้ง่าย หรือบางทีอวี๋เหมียนอาจคุ้นเคยกับนิสัยของนางพญาอสรพิษนี้มากเกินไป เพียงถูกจ้องก็รับรู้ถึงความคิด 'อันตราย' ของนางได้โดยสัญชาตญาณ
จึงรีบยกมือขึ้นปิดตาของเซิงชิง พลางเอ่ยขัดจังหวะความคิดของนางว่า "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่"
นางสงสัยว่าเซิงชิงกำลังบ่มเพาะความคิดอันตรายในหัว แต่ไร้หลักฐาน
เซิงชิงก็ไม่ปิดบัง บอกตามตรงว่าอยากจะแงะหัวของนาง ดูว่าในหัวมีอะไรอยู่ตลอดวัน
ทันใดนั้นก็ถูกอวี๋เหมียนห้ามไว้เสียก่อน "หยุดความคิดอันตรายนี้เถิด เชื่อฟังหน่อยนะ ในหัวข้าไม่มีอะไรน่าดูเลย..." ล้วนแต่เป็นน้ำหล่อสมองกับสมอง เช่นเดียวกับทุกคน
แต่ทว่านางจะดูในหัวของตนทำไมกัน
หาก...ใช้ความเร็ว หรือใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่าง ไม่เจ็บ เช่นนั้นนางก็พอรับได้ อวี๋เหมียนสะกดจิตตนเองเช่นนี้
เซิงชิงเอียงศีรษะน้อย ๆ ในทีแรกชะงักเล็กน้อย ก่อนจะลิ้มรสความหวาดกลัวจากน้ำเสียงนี้ จึงยิ้มถามว่า "เหมียนเอ๋อกำลังคิดอะไรอีกเล่า"
"ภรรยากำลังพูดถึงการอ่านใจ ไฉนเจ้ากลับคิดไปไกลถึงเพียงนั้น" คิ้วงามขมวดเป็นระลอกคลื่นเล็กน้อย ในใจของเหมียนเอ๋อหรือนางเป็นคนเลือดเย็นโหดเหี้ยมที่ชอบควักหัวใจควักปอดออกมา
ต่อให้นางเป็นเช่นนั้นจริง...ก็ไม่มีทางทำต่อนางเป็นอันขาด
"อ่านใจรึ...อย่างที่ข้าพูดนั่นแหละ อ่านใจ!" อวี๋เหมียนได้สติ รีบหาทางแก้ตัว "เช่นนั้นมีเคล็ดวิชาลับอะไรที่ทำได้หรือไม่"
อยากอ่านก็อ่าน นางไร้ความลับอยู่แล้ว ต่อหน้าเซิงชิงตนเป็นดั่งโปร่งใสมาตลอด เพียงแวบเดียวก็มองทะลุปรุโปร่ง
"มีก็มี..." เซิงชิงพยักหน้ารับ แต่มิได้ระบุวิธี ทั้งมิได้คิดจะทำ เพราะเคล็ดลับเช่นนี้โดยมากใช้ในการสอบสวน มีผลเสียต่อจิตวิญญาณ
"...แต่ทำร้ายจิตวิญญาณ ภรรยาก็แค่หยอกล้อเจ้าเล่นเท่านั้น" มันก็แค่ความคิดที่แวบผ่านมา ไม่มีทางทำจริง เพราะเมื่อเทียบกันแล้ว เหมียนเอ๋อที่จิตใจคาดเดาไม่ได้ยามหยอกล้อนั้นน่ารักกว่า
ดุจลูกแก้วตัวน้อยซุกซน ไม่อาจรู้ว่าเสี้ยววินาทีถัดไปจะชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ต้นใด