กลางวันไปถึงเร็ว รีบเร่งให้ทันกับเหมียวจวิ้นที่พากันมายังชั้นหนึ่งของโรงอาหาร เห็นเพียงหัวเกรียนตัวน้อยที่ตัวไม่สูงนักแต่ความหิวไม่น้อยเลย
ชามใบใหญ่เท่าตัวเขาเองยกมาเต็มโต๊ะ ล้วนเป็นเนื้อสัตว์ป่าทั่วไปอย่างหมูป่าเป็นส่วนใหญ่
อวี๋เหมียนตักกับข้าวง่ายๆ หนึ่งคาวหนึ่งหวาน กับหมั่นโถวลูกใหญ่สองลูก พอประทังท้องให้อิ่มก็พอ เพื่อความไม่ประมาท เธอยังแอบยัดหมั่นโถวลูกใหญ่อีกสองลูกลงในช่องว่างเก็บของ
โรงอาหารห้ามสิ้นเปลืองอย่างเด็ดขาด แต่ศิษย์สามารถนำออกไปได้เล็กน้อย เพียงแต่ห้ามถูกจับได้ว่าทิ้งข้าวเปล่า มิเช่นนั้นจะถูกส่งไปทำงานในนานาข้าววิญญาณ
พอพวกเขาสร้างฐานสำเร็จ ก็ต้องไปทำงานในนานาข้าววิญญาณ เพื่อผลิตข้าวให้ศิษย์ที่ยังไม่สร้างฐาน ซึ่งถือเป็นการตอบแทนอาหารฟรีที่ได้รับ
คิดว่าน่าจะต้องรอเหมียวจวิ้นอยู่สักพัก ใครจะไปรู้ว่าสัตว์วิญญาณก็คือสัตว์วิญญาณ กินเก่งเหลือเกิน พอเธอเงยหน้าขึ้น ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มเลียชามแล้ว
โครม! เสียงชามใหญ่กระทบโต๊ะดังขึ้น เหมียวจวิ้นเรียกนางว่า "ไปกันเถอะ"
"บ่ายนี้เรียนจบ พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะไปเรียนชดเชยวิชาคัดลายมือที่อาจารย์หลิงฝูสั่งไว้ เจ้ามีแผนอะไรหรือไม่?" เขาลูบท้องตัวเอง พุงกลมๆ ค่อยๆ หดลงจนมองเห็นได้ชัด พลังงานเต็มเปี่ยม
อวี๋เหมียน: แย่แล้ว ยังมีวิชาคัดลายมือที่ต้องทำ!
โอ้ยๆ ไม่เหนื่อย แต่ชีวิตช่างโหดร้าย!
"ข้า... มีธุระต้องทำ..." พอพูดจบ ดูเหมือนพลังชีวิตจะถูกผีดูดพลังดูดจนหมดสิ้น ไร้เรี่ยวแรง
พอเรียนวิชาเล่นยาในช่วงบ่ายจบ เรียนรู้การจำสมุนไพรพื้นฐานสิบสองชนิด จดสูตรยานอนหลับพื้นฐานได้แล้ว
เมฆเริ่มรวมตัวกัน นอกหน้าต่างมีแสงสีรุ้งสาดส่อง ท้องฟ้ากลายเป็นสีม่วงแดงงดงาม ราวกับอาภรณ์ที่ทอโดยนางฟ้าชั้นฟ้า