บทที่ 33 นางเอกจะหย่าเหรอ?
ซูเถียนยังไม่ทันตอบ เปาไฉเอ๋อร์ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันไม่เห็นคุณที่สนามสอบเลยไม่ใช่เหรอ? คุณไม่ได้สอบเข้าไปหรอกหรือ?”
สิ้นเสียง ป้าเกาก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวซู เธอก็ได้เข้าโรงไฟฟ้าเหมือนกันเหรอ? วิศวกรลู่ช่วยฝากเส้นสายให้เธอเข้าไปใช่ไหม? สมัยนี้งานประจำไม่ได้หาง่าย ๆ หรอก หรือว่าวิศวกรลู่จัดงานชั่วคราวให้เธอ? สะใภ้คนโตของฉันสอบเข้าเป็นพนักงานประจำด้วยตัวเอง แถมยังได้ตำแหน่งสายเทคนิคด้วยนะ สะใภ้คนโต ต่อไปเธออยู่ในโรงงานก็ช่วยดูแลเสี่ยวซูหน่อยสิ พวกเธอสองคนอยู่เรือนเดียวกัน อายุไล่เลี่ยกัน แถมแต่งเข้ามาไล่เลี่ยกันด้วย จะได้มีเรื่องคุยกัน”
ป้าหม่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยิ้มแล้วช่วยพูดแทนซูเถียน “ตอนนี้วิศวกรลู่เป็นวิศวกรระดับสี่ เงินเดือนคนเดียวก็เลี้ยงทั้งบ้านได้แล้ว เสี่ยวซูไปทำงานก็แค่ฆ่าเวลาใช่ไหมล่ะ เสี่ยวซู”
เป็นอย่างที่คิด พอป้าหม่าพูดจบ สีหน้าเฉียนหนีก็หม่นลงทันที
เซี่ยเหลียนฮวาบีบฝ่ามือตัวเองเบา ๆ ก่อนยิ้มพูดว่า “เสี่ยวซู ป้าหม่าเขาพูดถูกนะ เงินเดือนลูกชายคนโตไม่น้อย เลี้ยงเธอไหว เธออยู่บ้านดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาดี ๆ ก็พอ งานชั่วคราวเหนื่อยกว่างานประจำมาก จะทำให้ตัวเองเหนื่อยไปทำไมล่ะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ป้าจางก็พลันตาเป็นประกาย พยักหน้าคล้อยตาม “ใช่แล้ว เสี่ยวซู ยังไงสามีเธอก็หาเงินได้ เธอไม่จำเป็นต้องออกไปทำงานหรอก งานชั่วคราวไม่ใช่งานประจำนะ ถึงเดือนหนึ่งจะได้เงินสิบกว่าหยวนก็เถอะ แต่เธออาจไม่รู้ว่างานชั่วคราวเหนื่อยจริง ๆ ช่วงครึ่งเดือนกว่านี้ฉันเห็นวิศวกรลู่มีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว ถ้าเธอไปทำงาน เขาก็ไม่ผอมกลับไปอีกหรือ? ถึงตอนนั้นสุขภาพเสียขึ้นมา ไม่คุ้มกันเลย อยู่บ้านทำกับข้าวก็ดีจะตาย ใช่ไหมล่ะ?”