ซูเถียนเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก็เห็นเปาไฉเอ๋อร์ยืนอยู่กลางลาน สีหน้าเรียบเฉย แต่สองมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกลับกำแน่น
หญิงวัยกลางคนในเสื้อบุนวมลายดอกไม้เก่า ๆ ยืนประจันหน้าเธอ เสียงดังจนได้ยินไปเกือบครึ่งตรอก หลังตรงเชิดหน้า ราวกับกำลังมาทวงหนี้ที่สมควรได้อยู่แล้ว
“แม่ กลับไปเถอะ” เปาไฉเอ๋อร์เอ่ยเสียงไม่ดัง “สินสอดก็ให้ไปตั้งนานแล้ว ฉันแต่งเข้าตระกูลเกาแล้วด้วย ตอนนี้แม่มาวุ่นวายอะไรอีก?”
แม่ของเปาไฉเอ๋อร์ไม่ยอมฟังเลยสักนิด
“ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้น ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้! เมื่อก่อนแกไม่มีอะไรเลย แต่ตอนนี้ได้เป็นพนักงานประจำแล้ว จะเหมือนกันได้ยังไง? เงินเดือนเดือนละหลายสิบหยวน ปีหนึ่งก็หลายร้อยหยวน สินสอดแค่ 200 หยวนจะนับเป็นอะไรได้? ยังไงก็ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า แม่สามี อย่างน้อยคุณต้องจ่ายเพิ่มให้เราอีก 200 หยวน ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะพาลูกสาวกลับบ้าน!”
เปาไฉเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น ในใจด่าทอบรรพบุรุษของแม่ไปถึงสิบแปดชั่วโคตรแล้ว
เธอสูดลมหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “แม่กลับไปก่อน มีอะไรค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ น่าอับอายจะตาย!”
พอแม่ของเปาไฉเอ๋อร์ได้ยินก็เหมือนแมวถูกเหยียบหาง เสียงพลันสูงขึ้นหลายระดับ
“น่าอับอายเหรอ? ฉันไปทำอะไรให้อับอาย? ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็ก ส่งเสียให้กินให้ใส่ พอสอบได้เป็นพนักงานประจำก็คิดจะถีบหัวส่งแม่ตัวเองงั้นเหรอ? บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง!”
“แล้วฉันก่อเรื่องอะไร? ลูกสาวฉันสอบได้เป็นพนักงานประจำ ฉันมาขอสินสอดเพิ่มนิดหน่อยแล้วผิดตรงไหน? แกนี่สิ แต่งออกไปแล้วก็ลืมแม่ หันไปเข้าข้างคนอื่น ฉันว่าแกมันลูกอกตัญญูชัด ๆ ไปให้พ้น!”