บทที่ 59 ซูเถียนไปทวงหนี้ถึงบ้านตระกูลลู่อีกแล้ว
แม้ประโยคหลังจะพูดไม่จบ แต่ลู่เฉินก็เข้าใจแล้ว
เขาส่ายหน้า “น่าจะเป็นความคิดของชิวเย่าจู่ ตอนนั้นเขาถูกใจผู้หญิงคนหนึ่งอยู่แล้ว แต่พอช่วยส่งพี่สะใภ้กลับบ้านเที่ยวเดียวก็ถูกวางแผนเล่นงาน ช่วงปีเศษที่แต่งงานกันมานี้ เขาเปลี่ยนไปเห็นได้ชัดเหมือนกัน เราอย่าเข้าไปยุ่งเลย”
“อืม ฉันไม่ยุ่งหรอก แค่นั่งดูเรื่องสนุกก็พอ แต่เซี่ยหยวนเหลียงนี่มันยังไงกัน กวนชิงกับคนตระกูลกวนก็อยู่ในลานบ้านทั้งคน เขากล้าขนาดนี้เลยเหรอ” ซูเถียนเอ่ย
บ้านหลังนี้ของตระกูลเซี่ย รวมถึงงานชั่วคราวของเซี่ยซาน ล้วนได้มาเพราะอาศัยเส้นสายของตระกูลกวนทั้งนั้น
ยังกินอยู่กับผู้หญิงแท้ ๆ แต่กลับกล้าไปเกี้ยวพาราสีผู้หญิงข้างนอก
ช่างกล้าดีจริง ๆ!
“มีอากวนอยู่ เซี่ยหยวนเหลียงก่อเรื่องอะไรไม่ได้หรอก กวนชิงก็เลือกเขาเอง ต่อให้เรื่องนี้แดงขึ้นมา ก็ไม่กระทบเขาหรอก”
ซูเถียนพยักหน้า ขี้เกียจพูดต่อ “ก็จริง กวนชิงเต็มใจเอง คนอื่นพูดอะไรก็เปล่าประโยชน์ ผู้หญิงเราพอเจอเรื่องความรักเข้า สมองก็ไม่ค่อยปลอดโปร่งกันแล้ว”
“อย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินบีบมือเธอเบา ๆ แววตาเปื้อนรอยยิ้ม “แล้วตอนนี้เถียนเถียนยังมีสติอยู่ไหม?”
ซูเถียนหันไปมองเขา ยกมือเชยคางชายหนุ่มขึ้น พลางเลิกคิ้วเอ่ยว่า
“ลู่เฉิน ฉันจะพูดกับคุณให้ชัด ๆ นะ ตอนนี้ฉันพอใจคุณมาก แล้วก็ชอบคุณอยู่เหมือนกัน แต่มีข้อแม้ คุณดีกับฉัน ฉันก็ดีกับคุณ ถ้าคุณทำตัวเหมือนเซี่ยหยวนเหลียง คบซ้อนหรือไปคลุมเครือกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจะทำให้คุณหมดชื่อเสียง แล้วหันหลังเดินจากไป ไม่กลับมาอีกแน่ ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ”