คำพูดของหลินตงในตอนนี้ฟังราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ
“หนีเร็ว!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา ทีมที่เพิ่งรวมตัวกันได้ไม่นานก็แตกตื่นอลหม่าน ทุกคนเบียดกันไปทางประตู
เจิ้งต้าจวินวิ่งเร็วที่สุด
แต่คนยี่สิบกว่าคนจะแย่งกันออกทางประตูบานเล็กบานเดียวได้ง่าย ๆ ที่ไหน ทั้งหมดจึงชุลมุนวุ่นวาย
หลินตงไม่สนว่าพวกมันจะวุ่นวายแค่ไหน เขาคว้ามีดทำครัวขึ้นมาไล่สังหาร ฟันลงไปครั้งหนึ่ง แขนขาก็กระเด็นว่อน ไม่นานบ้านของหลิงเสวี่ยก็กลายเป็นนรกบนดิน
มีเพียงครึ่งเดียวที่หนีออกมาได้ หลินตงเดินออกจากห้อง 403 พอเห็นว่าทางเดินโล่งไร้ผู้คนแล้ว จึงโยนมีดทำครัวที่คมบิ่นทิ้ง
“ช่วย...ช่วย...” หญิงสาวในห้อง 401 ซึ่งเปิดประตูทิ้งไว้คลานกระเสือกกระสนมาถึงหน้าประตู เธอใกล้ตายเต็มที แต่ยังพยายามร้องขอความช่วยเหลือจากหลินตง
หลินตงหันไปมอง หญิงคนนี้จัดว่าสวยอยู่ไม่น้อย ดูแล้วน่าจะอายุสามสิบถึงสี่สิบปี หากไม่ใช่วันสิ้นโลกก็คงยังงามสง่าอยู่
แต่น่าเสียดาย เธอหมดสภาพแล้ว ตอนนี้คงแค่เฮือกสุดท้ายก่อนตาย
“ช่วย...ลูกสาวฉัน...” หญิงคนนั้นมองหลินตง แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง
“ไม่สน” หลินตงพูดจบก็เตรียมเดินจากไป
ประกายในดวงตาของหญิงคนนั้นค่อย ๆ มอดดับ เธอเงยหน้าขึ้นก่อนฟุบกระแทกพื้นอย่างแรง ชีวิตค่อย ๆ หลุดลอยไปจากร่าง ทว่าก่อนสิ้นใจ เธอฝืนเอ่ยคำไม่กี่คำจนหลินตงชะงักฝีเท้า
“มหา...วิทยาลัย...เทคโนโลยีเจียงเฉิง...”
ยังพูดไม่ทันจบ หญิงคนนั้นก็สิ้นใจ