ปืนอินทรีทะเลทรายสีทองหนักมืออยู่เล็กน้อย สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะส่งผ่านมาถึงมือ หลิงเสวี่ยเข้าใจทันทีว่านี่ไม่ใช่ของเล่น แต่เป็นปืนจริง!
“ปากกระบอกปืนต้องหันไปทางคน นิ้วชี้วางตรงไกปืนตรงนี้ มืออย่าสั่น” หลินตงสอนอย่างใจเย็น
หลิงเสวี่ยทำหน้าไม่เต็มใจ แต่พอสบเข้ากับสายตาคมกริบของหลินตง เธอก็ไม่กล้าเถียงสักคำ
เหลียงเหมิ่งเห็นหลิงเสวี่ยเล็งปืนมาทางตัวเอง นึกว่าเป็นปืนของเล่น จึงหัวเราะเยาะอย่างอดไม่ได้ “นังแพศยา คิดจะขู่ใครวะ? กูไม่ใช่คนขี้กลัว!
กูจำมึงไว้แล้ว ถ้ามีปัญญาก็ยิงกูให้ตายสิ ไม่งั้นกูจะให้มึงได้เห็นดีแน่!”
หลิงเสวี่ยชะงัก ความหวาดกลัวในใจมลายหายไปในพริบตา ความเดือดดาลเข้ามาแทนที่จนเต็มอก
หลินตงกระซิบข้างหูเธอ “มันก็แค่เศษสวะ ยิงเลย!”
หลิงเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่นจนแทบเลือดออก แม้จะโกรธมาก แต่พอให้นึกถึงการฆ่าคน เธอก็ยังลังเลอยู่บ้าง
“ฮ่า ๆ ๆ นังแพศยา ยิงสิวะ!
ไม่กล้ายิงใช่ไหม?
ไม่ต้องกลัวหรอก กูก็มีปืนอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวกูจะให้มึงได้ยิงให้หนำใจ...”
ปัง!
จู่ ๆ หลิงเสวี่ยก็ถูกยั่วจนเหนี่ยวไก เสียงปืนดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วลานจอดรถใต้ดิน ศีรษะของเหลียงเหมิ่งระเบิดกระจุยทันที
“อ๊าก!!!” จางเผิงกับลูกน้องอีกคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่สนใจความเจ็บปวด คลานหนีหัวซุกหัวซุน
หลิงเสวี่ยมองศพตรงหน้าด้วยสีหน้าเหม่อลอย มือสั่นเทาไม่หยุด แล้วภาพหญิงสาวในห้อง 401 ก็ผุดขึ้นมา เธอไม่มีแรงต่อต้าน ถูกผู้ชายกลุ่มหนึ่งทรมานจนตายทั้งเป็น