ระเบิดมือชนิดนี้ก็เพียงลูกประทัดขนาดใหญ่ขึ้นเท่านั้น ด้านนอกเป็นเปลือกเหล็กหล่อ ด้านในบรรจุดินปืนกับเศษกรวดเต็มถ้วน เมื่อระเบิดออก เศษเหล็กกระเด็นฟุ้งกระจายทั่วทุกทิศ อำนาจการทำลายน่าสะพรึงเหลือคณา
ขบวนโล่ของกองทัพหลวงแม้จะกั้นลูกศิษก็ได้ แต่กั้นเศษระเบิดที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้าไม่ได้ โดยเฉพาะพลทหารแถวหน้าที่ยืนแน่นแออัดราวปลาเก๋ง ลูกระเบิดหนึ่งลูกปะทุขึ้นก็โค่นทั้งแถวลงได้
"อาาา!"
เสียงร้องครวญครางดังกึกก้องขึ้นในทันที บดบังเสียงอื่นใดจนหมดสิ้น
พลทหารที่แขนขาถูกขาดขาดล้นอยู่กับพื้นดิ้นเรียล หน้าเปื้อนเลือดสาหัส ครางรำพันด้วยความปวดทรมาน
บ้างมีโล่ถูกระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ตัวทหารทะลุเป็นรูรับประทานอาหารทั้งร่าง สิ้นใจตายคาสนามในทันที
บ้างก็ถูกแรงระเบิดกระเด็นล้มลงกระแทกพื้น เลือดไหลออกจากหูทั้งสองข้าง มึนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ขบวนโล่ที่เคยตั้งแถวสวยงามเรียบร้อย ในมื้อเดียวก็ถูกระเบิดจนเปิดช่องโหว่หลายจุด กลายเป็นสับสนอลหม่านราวหม้อข้าวที่ล้ม
"สิ่งใดอันใดกันแน่เช่นนี้!"
หลิวเกอตกใจจนเกือบร่วงจากหลังม้า ใบหน้าซีดขาว ตะโกนด่าหลุดมารยาทว่า "บัดซบ! ทัพผ้าคาดแดงพวกนี้มีของแปลกประหลาดมากมายได้ยังไง! ช่างเป็นอาคมปีศาจชัด ๆ!"
เขาก็นับได้ว่าอยู่ในสมรภูมิมานานนักต่อนัก แต่ก็ไม่เคยพบสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน
โยนมาก็ระเบิด อำนาจร้ายกาจยิ่งกว่าปืนผลีเหลือไหม ยังเล็กจิ๋วนักคนละหนึ่งลูก แล้วจะรบกันอย่างไรไหว
มิใช่เพียงเขา พลทหารข้างล่างยังถูกระเบิดจนมึนงงยิ่งกว่า
ใครเคยเห็นวิธีรบเช่นนี้? ยังไม่ทันประชิดตัวประชิดพระองค์ อีกฝ่ายโยนเหล็กก้อนมาเต็มฟากฟ้า ระเบิดโค่นทั้งแถว แม้แต่เงาคนยังไม่ได้แตะต้อง ก็บาดเจ็บล้มตายไปแล้วหลายพัน