“ดี รีบส่งคนเข้าไปเก็บของดี ๆ ข้างในออกมาให้หมด!”
หลิวเจามองเรือสินค้าลำใหญ่ที่จอดอยู่กลางผืนน้ำ แล้วเอ่ยต่อ
“แถวนี้เรือสินค้าไร้เจ้าของก็เยอะนี่!
จอดรกตาชะมัด ช่วยทีก็บ้าง เราจัดการให้เสียเอง
เจ้าไปคุมทหารหนึ่งหมวด บรรทุกของให้เต็มลำแล้วลากไล่กลับเติงโจว ช่วงนี้วิ่งรับส่งเพิ่มอีกสักหลายเที่ยวก็ดี”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวหู่มองเรือสินค้ากว่ายี่สิบลำที่ลอยค้างอยู่ในท่าเรือ มุมปากชักจนแทบหงิก — ไร้เจ้าของบ้าอะไรนัก!
เจ้าของเรือคงนอนหลับอยู่ในเมืองแก่ชองกันถ้วนหน้า!
แต่มันเกี่ยวอะไรกับแก!
ยิ้มแห้งเสียแล้วหันกลับไปเรียกลูกน้องให้ออกไปเช็กของ
“เดี๋ยวก่อน!”
เสียงหลิวเจาดังขึ้นอีกครั้งข้างหู
“เอางี้นะ!”
“เรือบางลำดูท่าเหมือนพวกคนซ่งของเรา เจ้าไปสืบเช็กตัวตนให้ชัด!
ออกไปอยู่นอกบ้านเนี่ย คนร่วมชาติต้องไม่หลอกกันเอง!
ให้พวกเขาช่วยขนสินค้าเพิ่มอีกสักสองสามเที่ยวก็พอ”
จ้าวหู่แอบคร่ำครวจในใจ: “นี่แกมีเลศนัยมากสินะ ยังรู้ว่าคนร่วมชาติต้องไม่หลอกกันเอง!”
รับธุระแล้วก็พาคนมุ่งตรงไปยังกองเรือสินค้าทันที
เพราะยามนี้การยึดโรงเก็บสาธารณะในท่าเรือต่างหากคือเรื่องสำคัญ
ยุ้งฉางทีละยุ้งเต็มไปด้วยข้าวเปลือก เกลือทะเล ผ้าไหม แถมยังมีอีกหลายยุ้งเป็นทองแดงเหล็กกับยาสมุนไพร ล้วนเป็นเสบียงที่กรมทัพเรือผิงไห่ขาดแคลน
ส่วนในโรงค้าใหญ่ของพ่อค้าท้องถิ่นยิ่งซ่อนของดีไว้มากมาย โสม ขนสัตว์ เครื่องเคลือบเขียวคราม แม้กระทั่งสินค้าอย่างหลายหีบชาชั้นดีที่ลำเลียงมาจากต้าซ่งแล้วขายไม่หมด ก็ถูกลากออกมาหมดทั้งกอง
หลิวเจาเดินมาถึงหน้าเรือนราชการของสำนักภาษี ส่วนรักษาตัวได้ยกเก้าอี้ไปวางรอใต้ชายคา
นั่งลงมองทหารที่แบกหามกันไปมาบนท่าเรือ แล้วหันไปมองแนวเมืองแก่ชองในระยะไกล ก่อนพูดช้า ๆ อย่างใจเย็น
“สั่งลงไป เหลือคน 1,000 รักษาท่าเรือกับโรงเก็บของ แล้วยืมเรือรบตัวเตี้ยสองลำออกไปตรึงปากแม่น้ำ อย่าให้เรือของพวกโครย่าแอบเล็ดลอดเข้ามาระหว่างภาวะโกลาหล