หลิวเจายืนอยู่ริมประตูเมือง มองแสงเพลิงลุกโชนอยู่ในเมือง แม้ใจจะอ่อนหวั่นสะเทือนใจสักเล็กน้อย แต่ก็หาทางเลี่ยงมิได้ นี่คือสงคราม!
เขามิใช่ผู้เคร่งครัวในการฆ่าฟัน แต่ก็ไม่มีวันใจอ่อนโยนปราณีให้ศัตรู
ต่อเมื่อทำให้ชาวโครยอเจ็บปวด เจ็บจนหวาดกลัว กิจการภายหน้าจึงจะจัดการได้ง่าย
แดนโครยอแห่งนี้ช่างเป็นพวกกระดูกด้อยค่านัก หากให้รอยยิ้มสามส่วน มันกลับกล้างัดการเปิดโรงฟอกเงินฟอกทองขึ้นมาเสียเลย
แต่ถ้าเอามือฟาดเข้าให้จัดเต็มหนึ่งครั้ง มันกลับจงรักภักดีเป็นสุนัขซะอย่างนั้น
หลี่ฟู่หยุนเดินเข้ามาถวายความเห็นว่า "ท่านผู้บัญชาการ ใกล้เคียงพอแล้ว ทหารที่เหลือไม่ว่าจะยอมจำนนหรือหลบซ่อนก็หมดสภาพ ไม่อาจก่อคลื่นลมใดได้อีกแล้ว"
"อือ" หลิวเจาตบมือปัดฝุ่นที่จับไปทั่วกาย
"ไป เข้าเมือง เป้าหมาย คือวังหลวง"
กองทัพมหึมาเคลื่อนพลเข้าสู่เมืองแก่ชองอย่างกวนบูชา
ริมถนนเต็มไปด้วยเถ้าถ่านจากเพลิงเผาผลาญ เรือนเรือนไม่มีผู้ใดกล้าออกจากเรือน
กองเทียนอู่จวินรักษาแถวอย่างเคร่งครัด เคลื่อนตามถนนใหญ่มุ่งหน้าไปทางเหนือ มุ่งตรงสู่วังหลวง
ประตูหลักวังหลวง
หลี่ฟู่หยุนล่วงหน้าส่งคนมารักษาประตูวังไว้ก่อนแล้ว
"ท่านผู้บัญชาการ วังหลวงถูกพวกเราล้อมจนมิดชิดแล้ว
ทหารยามประตูเมืองยอมจำนน กษัตริย์หวังไค่กับเหล่าขุนนางล้วนหลบซ่อนอยู่ในศาลาเสวียนเจิ้งเตี้ยน"
หลิวเจาเงยหน้ามองประตูวังหลวงโครยอ ประตูไม้แดงชาด หลังคากระเบื้องสีรุ้ง มองดูก็เกรงขามองเป็นระยะ
เมื่อเทียบกับพระราชวังแห่งต้าซ่งแล้ว ที่แห่งนี้ก็เพียงตระกูลเจ้าที่ดินผู้ร่ำรวยเท่านั้น
เขาหัวเราะเยาะออกมาเสียงหนึ่ง ก้าวเท้าเดินเข้าไป "ไป พวกเราไปพบกษัตริย์โครยอองค์นี้กัน"
ภายในศาลาเสวียนเจิ้งเตี้ยน
กษัตริย์โครยอหวังไค่ล้มตัวนั่งพิงอยู่ใต้บันไดราชบัลลังก์ บนแก้มยังปรากฏรอยตบที่ชัดเจนนัก!
รายรอบคือขุนนางนับสิบที่ไม่ทันได้หนี ต่างก้มหัวหุบคอ แม้เสียงหายใจใหญ่ก็ไม่กล้าส่งเสียง
เพราะด้านหลังของพวกเขายังยืนอยู่ทหารกองเทียนอู่จวินนับร้อยในชุดเกราะหนัก มือจับอาวุธ