ใบหน้าของช่างตีเหล็กหลี่แดงระเรื่อ เขาถูมือที่เต็มไปด้วยไต้พร้อมถอนใจว่า "ท่านผู้บัญชาการไม่ทราบบ้าง การเจาะท่อเหล็กให้ตรงและผนังด้านในสม่ำเสมอนั้นเหนื่อยยากนัก
ทุกครั้งที่เจาะเสร็จสักท่อ พอลองยิงก็ระเบิดจนเสียเปล่าทั้งหมด พวกพี่น้องยังทำงานต่อเนื่องกันมาเกือบเดือนใหญ่ จริง ๆ ผลิตเพิ่มได้อีกไม่แล้ว"
หลิวเจายิ้ม เดินไปยังกองถ่านไม้ข้าง ๆ แล้วหยิบคีมไฟเขี่ยเหล็กแดงที่ลุกเป็นไฟ เปรี้ยงปร้างเป็นประกายไฟ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างช้า "ข้ามีวิธีหนึ่ง ไม่ต้องเจาะรูลึก ใช้แผ่นเหล็กกล้าที่เรามีอยู่พร้อมมือ ก็ผลิตลำกล้องปืนเป็นชุดได้"
ช่างตีเหล็กหลี่เงยหน้าขึ้นทันที ตื่นเต้นจนสุดขีด "ท่านผู้บัญชาการโปรดทรงแสดง! ต่อให้ต้องลุยภูเขาไฟลงเหวน้ำ ข้าก็ทำตามทั้งหมด!"
จากนั้นหลิวเจาจึงนำเอาวิชาตีท่อเหล็กแบบพื้นบ้านที่เคยดูมาจากคลิปสั้นในชีวิตก่อน แล้วค่อย ๆ เล่าออกมาด้วยถ้อยคำที่ช่างฝีมือยุคซ่งเหนือจะเข้าใจได้
"เรื่องแรกคือวัสดุ เราไม่จำเป็นต้องดื้อรั้นเอาเหล็กดีเลิศมาใช้
แผ่นเหล็กที่กองโพกผ้าแดงเหลือจากการเปลี่ยนอาวุธนั่นแหละใช้ได้ เป็นแผ่นเหล็กกล้าที่หลอมจากโรงหลอมเหล็กท้องถิ่น ความหนาสามถึงห้าส่วนกำลังดี
พอถึงเวลาให้ชุบน้ำร้อนก่อน แล้วค่อยชุบน้ำเย็นถอดความตึงภายในออก ความเหนียวก็พอ ทนแรงระเบิดของดินปืนได้ ไม่ง่ายจะระเบิด"
ช่างตีเหล็กหลี่หรี่คิ้วพยักหน้า แผ่นเหล็กกล้าว่ากันง่าย แต่จะเอาแผ่นเหล็กทำเป็นท่อกลวงได้อย่างไร?
เขากำลังจะถาม หลิวเจาก็พูดถึงวิชาม้วนตีที่สำคัญที่สุดแล้ว
"ต่อไปตัดแผ่นเหล็กเป็นชิ้นรูปกระบวยยาวหนึ่งศอก กว้างสี่นิ้ว แล้วใช้แม่พิมพ์ไม้เนื้อแข็งตีซ้ำ ๆ จนเป็นร่องรูปตัวยู
อุดรองเหล็กกล้าทรงกระบอกที่ขัดจนเรียบเนียนลงไปในร่อง ความหนาใช้ตามลำกล้องมาตรฐานของเรา ราวสี่ส่วน