หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง อากาศก็ค่อย ๆ เย็นลง ทุกบ้านต่างเตรียมฟืนไว้ใช้ในฤดูหนาว ซูชิงหว่านไม่ต้องทำอะไร เพราะลู่จิ่งชวนเตรียมไว้ให้หมดแล้ว กองฟืนวางอยู่ข้างบ้านหลังเล็ก รอให้สร้างเสร็จแล้วค่อยขนเข้าไป
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว บ้านของซูชิงหว่านใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว และในตอนนั้นเอง ก็มีคนสองคนที่เธอไม่คาดคิดมาถึงหน่วยผลิต
ถังเสี่ยวเทียน ลูกพี่ลูกน้องของซูชิงหว่าน กับซู่อี้อัน หลานชายของเธอ
พอถังเสี่ยวเทียนเห็นซูชิงหว่าน เขาก็โยนของในมือลงทันที แล้วรวบตัวลูกพี่ลูกน้องที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นเข้ากอด ซูชิงหว่านเองก็มึนงงไปชั่วขณะ แต่สัญชาตญาณบอกว่าเขาเป็นคนในครอบครัว จึงไม่ได้ผลักออกทันที
ลู่จิ่งชวนกำลังจัดการเรื่องกระเบื้องอยู่ด้านหลัง พอได้ยินว่ามีคนมาหาซูชิงหว่าน เขาก็รีบวิ่งออกมาดูทันที ใครจะคิดว่าจะเห็นหนุ่มคนหนึ่งกำลังกอดว่าที่ภรรยาของเขาอยู่ แบบนี้จะทนได้ยังไง? เขารีบเข้าไปดึงอีกฝ่ายออกมา «นายเป็นใคร ทำไมถึงมากอดแฟนฉัน? คิดจะฉวยโอกาสเหรอ?»
เขาโมโหจนแทบคลั่ง จึงเปิดฉากลงมือทันที ทั้งเขาและถังเสี่ยวเทียนผลัดกันรุกผลัดกันรับ ถังเสี่ยวเทียนเติบโตมาในบ้านพักของเขตทหาร แม้ไม่ได้เข้ากองทัพ แต่พ่อก็พาฝึกมาตั้งแต่เด็ก พื้นฐานจึงไม่เลว ท่าหมัดทหารที่เขาใช้ดูเป็นงานเป็นการไม่น้อย ลู่จิ่งชวนเองก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ฝีมือดีมาก ไม่อย่างนั้นคงยึดตลาดมืดไว้ไม่ได้ และคงล่าหมูป่าไม่ได้ด้วย ไม่นานถังเสี่ยวเทียนก็ถูกลู่จิ่งชวนกดเอาไว้