ซูชิงหว่านประคองของเดินออกจากห้องของเขา พอเห็นเสิ่นอวี้จือกำลังง่วนอยู่ในลานบ้าน ก็รีบเดินเข้าไปยื่นของให้
เสิ่นอวี้จือจะยอมรับได้อย่างไร ทั้งคู่ยื้อยุดกันอยู่นาน ลู่จิ่งชวนมองอยู่ข้าง ๆ อดหัวเราะไม่ได้ ที่แท้สาวน้อยตั้งใจเอาของมาให้แม่ของเขานี่เอง
“แม่ รับไว้เถอะครับ” ลู่จิ่งชวนเอ่ยเกลี้ยกล่อม
เสิ่นอวี้จือ...
ลูกชายคนนี้ยังจะเอาไว้ได้ไหมเนี่ย ถึงกับให้แม่รับของจากสาวน้อยคนอื่น
ทำไมล่ะ? เพราะหน้าหนาหรือไง?
“ลู่จิ่งชวน แกเป็นผู้ชายตัวโต ๆ ยังคิดจะฮุบของหว่านหว่านอีกเหรอ?” เสิ่นอวี้จือหน้าขรึมลงเล็กน้อย เริ่มโมโหแล้ว
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจ อีกสองวันผมจะพาหว่านหว่านไปห้างสรรพสินค้าในตัวอำเภอ ให้เธอเลือกเอง ชอบอะไรผมซื้อให้ แบบนี้ก็ได้แล้วใช่ไหมครับ อีกอย่างแม่ก็รู้จักนิสัยหว่านหว่านดี ถ้าเธอให้แม่ แปลว่าเธอตั้งใจให้จริง ๆ ต่อให้แม่พูดจนฟ้าถล่ม เธอก็ไม่เอากลับไปหรอกครับ”
“อีกอย่าง ตอนนี้หว่านหว่านเป็นแฟนผมแล้ว ต่อไปเงินที่ผมหามาได้ทั้งหมดก็จะยกให้เธอ” ลู่จิ่งชวนโพล่งประโยคที่ทำให้คนตกตะลึงออกมา จนเสิ่นอวี้จือยืนอึ้งอยู่กับที่
ตอนฟังประโยคแรก ๆ เสิ่นอวี้จือยังรู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล หว่านหว่านก็เป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ส่วนเรื่องไปห้างสรรพสินค้าในตัวอำเภอ เธอก็เห็นด้วยเต็มที่