ทั้งกลุ่มวกกลับมาคุยเรื่องที่ซูชิงหว่านจะสร้างบ้านกันต่อ
หัวหน้ากองผลิตยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นด้วยกับที่ลู่จิ่งชวนพูด ปัญญาชนเยาวชนออกเงินสร้างบ้านเอง พอกลับเข้าเมืองในวันหน้า บ้านก็จะยกให้กองผลิตไปเลย มองอย่างไรกองผลิตก็ได้ประโยชน์เต็ม ๆ
ชนบทมีสิ่งอื่นไม่มาก แต่มีที่ดินเหลือเฟือ แบ่งที่สักผืนออกมาเล็ก ๆ เดิมทีก็ไม่ได้เสียหายอะไรนัก
เพียงแต่เขาตัดสินใจเองคนเดียวไม่ได้ พรุ่งนี้ยังต้องเรียกแกนนำหลายคนในกองผลิตมาหารือกันก่อน
เมื่อตกลงเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย ซูชิงหว่านก็เตรียมลุกขึ้นลากลับ
จู่ ๆ ลู่จิ่งชวนก็หันไปถามภรรยาหัวหน้ากองผลิตว่า “คุณป้าใหญ่ครับ พี่ชายกับพี่สะใภ้ใหญ่ของผมไปไหนกันครับ?”
ภรรยาหัวหน้ากองผลิตถอนหายใจเบา ๆ “พวกเขาไปบ้านเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่ที่หมู่บ้านข้าง ๆ น่ะ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว หลังจากนี้ยิ่งหาเวลาว่างยาก เลยเอาธัญพืชกับเนื้อไปให้ ปีไหน ๆ ก็ทำแบบนี้ไม่ใช่หรือ?”
ฟังดูก็รู้ว่าภรรยาหัวหน้ากองผลิตไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้นัก