ยังดี ยังดีที่คนข้างหน้าส่วนใหญ่ซื้อกันแค่สองสามลูกเท่านั้น เพราะทุกคนก็แค่อยากลองชิมดู!
แต่ซูชิงหว่านไม่เหมือนคนอื่น เธอแอบคิดคำนวณอยู่ในใจว่า หมั่นโถวที่เหลือเธอจะเหมาซื้อให้หมด
ขณะที่กำลังวางแผนอย่างมีความสุข จู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มกังวานดังขึ้นว่า “เอามาให้ฉัน 20 ลูก!”
อารมณ์ดี ๆ ของซูชิงหว่านพลันหายวับไปทันที
อะไรนะ?
นี่...นี่...ผู้ชายคนนี้จะเกินไปแล้วนะ!
เขาไม่เห็นหรือไงว่ายังมีคนต่อแถวอยู่ข้างหลังอีก? ไม่มีจิตสำนึกต่อส่วนรวมเอาเสียเลย!
ซูชิงหว่านที่มาจากยุคปัจจุบัน แม้จะไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่ง แต่ก็ไม่อายเวลาคุยกับผู้ชาย เธอยื่นนิ้วไปแตะไหล่ชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าเบา ๆ
ชายที่ถูกแตะไหล่ดูประหลาดใจไม่น้อย เขาค่อย ๆ หันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ “มีอะไรเหรอ?”
แต่เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า เขากลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงทันที “มีอะไรหรือ?”
ซูชิงหว่านเองก็ตกตะลึงไม่น้อย เพราะพบว่าผู้ชายคนนี้ไม่เพียงรูปร่างสูงใหญ่ หลังตรงสง่างามราวต้นสน ทั้งตัวเขายังดูราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก แผ่กลิ่นอายชายชาตรีที่หาใครเทียบได้ยาก เพียงแต่บนใบหน้ามีหนวดเครารุงรัง เอ่อ...ดูมีอายุไปหน่อย