หัวหน้ากองผลิตพูดกับหวังฟางว่า “งั้นตอนนี้เธอย้ายไปอยู่บ้านหลิวหมาจื่อเลย บ้านพักปัญญาชนเยาวชนอยู่ร่วมกับเธอไม่ได้แล้ว”
จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับกลุ่มปัญญาชนเยาวชนในบ้านพักว่า “พวกปัญญาชนเยาวชนลงชนบทมาอยู่ด้วยกัน จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่จะมีความคิดมืดมนแบบนี้ไม่ได้ ขอแค่ตั้งใจทำงานและใช้ชีวิตให้ดี สักวันก็ต้องได้กลับเมือง อย่าปล่อยให้ความอิจฉาชั่ววูบทำให้ตาบอด จนทำเรื่องที่แก้ไขไม่ได้”
จ้าวเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารับ “ครับ หัวหน้ากองผลิตพูดถูก พวกเราจำไว้แล้ว รับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
เรื่องจึงได้ข้อยุติ เมื่อฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หวังฟางก็กลับบ้านไปพร้อมกับหลิวหมาจื่อ ส่วนคนอื่น ๆ ในบ้านพักปัญญาชนเยาวชนก็แยกย้ายกันไป
วันรุ่งขึ้น ซูชิงหว่านถือ น้ำตาลทรายแดงหนึ่งจิน ขนมเถาซูหนึ่งกล่อง และผ้าหนึ่งผืนไปบ้านหวังชุ่ยฮวาเพื่อขอบคุณ
ก่อนหน้านี้เธอกับหวังชุ่ยฮวาไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แค่เคยได้ทำงานด้วยกันช่วงฤดูเก็บเกี่ยว แล้วหวังชุ่ยฮวาก็บ่นว่าเธอทำงานช้าอย่างไม่ไว้หน้า แต่คิดไม่ถึงว่าคราวนี้หวังชุ่ยฮวาจะช่วยเหลือเธออย่างกระตือรือร้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เธอก็ควรขอบคุณอีกฝ่าย