เสียงเบรกดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูรถ ก้าวลงมา
เมื่อสายตากวาดมองคนกลุ่มนั้น ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น "ไอ้หนู เมื่อวานแกกล้าตบฉัน วันนี้ฉันจะจัดการแกให้ตาย!"
สิ้นเสียง มู่ฟานที่แก้มบวมครึ่งซีกก็พุ่งเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที แววตาเต็มไปด้วยความแค้น
เมื่อวานเขาเพิ่งออกท่า ยังไม่ทันเห็นก็สลบไปแล้ว
เขารู้ว่าเมื่อวานประมาทเกินไป
วันนี้เขาเตรียมพร้อมเต็มที่ เขาจะต้องเอาคืนให้ได้
ประชิดตัว ออกท่า กำลังภายในปะทุ
สองตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเจียงเสี่ยวไป๋ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
เพี๊ยะ!
เสียงกังวานใสดังขึ้น ราวกับฟ้าผ่า
ฟ้าผ่าหรือ?
ความคิดสุดท้ายแล่นวาบ สมองของมู่ฟานก็ว่างเปล่า...
ส่วนคนตระกูลมู่ที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นมู่ฟานกระเด็นลอยไปอีกครั้งก็ชะงักอีกครา สีหน้ายิ่งน่าเกลียดขึ้นไปอีก
ไอ้หนูนี่ ต่อหน้าพวกเขามากมายขนาดนี้ ยังกล้าลงมืออีก
สุภาษิตว่าไว้ ตีคนไม่ตีหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ตบข้างหนึ่งเมื่อวาน คราวนี้เป็นอีกข้างหนึ่ง
เกินไป!
เกินไปแล้ว!
แต่มันเกินไปหรือ?
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คิดเช่นนั้น
มู่ฟานกีดกันมู่เคอ!
จ้างคนมาลอบสังหารมู่เคอ!
แค่สองข้อนี้ ต่อให้เขาตบไอ้นี่ให้ตายก็ไม่เกินไป
"ไอ้หนู แกเป็นคนตระกูลไหน มาหาเรื่องถึงบ้านขนาดนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ?"
เวลานี้ ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งมองเจียงเสี่ยวไป๋ แววตายิ่งเย็นเยียบ
"สู้ชนะข้าก่อนค่อยถามชื่อก็ไม่สาย สู้ไม่ได้ เอ่ยปากว่ายอม ข้าก็จะบอก!"