“ในร่างกายเขามีพิษสองชนิด!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองทั้งสามคนที่ตกใจ เสียงเรียบๆ ดังขึ้น: “อย่างแรก คือแมลงกู่ที่ฉันเพิ่งขับออกมา ฉันจัดการมันแล้ว!”
“ส่วนพิษอย่างที่สอง ดูเหมือนหายแล้ว แต่ยังมีพิษตกค้างอยู่บนผิวหนัง จึงต้องใช้น้ำล้างออก!”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเจียงเสี่ยวไป๋ ทั้งสามคนของเผ่ากู่โจวก็เข้าใจทันที
มิน่าล่ะพี่ใหญ่ของพวกเขาดูอาการดีขึ้นมาก
“ขอบคุณเพื่อนมาก!”
เสียงแหบพร่าดังขึ้น เป็นปฐมบรรพบุรุษที่กลับมาจากทางน้ำตก เขาค้อมตัวคำนับเจียงเสี่ยวไป๋เบาๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ: “ข้าคิดว่าข้าตายแน่แล้ว ไม่คิดว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อน!”
“พี่ใหญ่ พี่หายจริงๆ หรือ?”
ตอนนั้นเอง ทุติยบรรพบุรุษของเผ่ากู่โจว อดถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“อื้ม!”
ปฐมบรรพบุรุษพยักหน้าเบาๆ
ตอนนี้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่า
นานมากแล้วที่ไม่รู้สึกสบายขนาดนี้
ทั้งสามคนได้ยินก็ยิ่งประหลาดใจ มองเจียงเสี่ยวไป๋ใหม่ด้วยความเคารพ
ตอนนั้นเอง ทุติยบรรพบุรุษ ถึงแม้จะยังระวังเจียงเสี่ยวไป๋อยู่บ้าง แต่ก็อดพูดไม่ได้: “ขอบคุณมาก ไม่คิดว่าวิชาแพทย์ของนายจะเก่งขนาดนี้ พิษที่ยากขนาดนี้ก็จัดการได้!”
“อ้าว? ยากหรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพร้อมส่ายหน้า: “สำหรับฉัน มันแค่ปัญหาเล็กน้อย ยกมือช่วยเท่านั้นเอง!”