"เจ้าจะเปิด?"
ยาโออินได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจาอวดดีเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาทันที รีบฉวยโอกาส พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย: "เหอะ เจ้าเปิดได้งั้นหรือ?"
ต้องรู้ไว้ว่า ดินแดนมานจิ้งนี้ ไม่ใช่ที่ธรรมดา
ตระกูลไท่หลิงเปิดได้ เพราะสถานะเดิมเคยเป็นตระกูลผู้ติดตามของชนเผ่าป่าเถื่อน และได้รับเกียรติให้เป็นองครักษ์
แล้วเจียงเสี่ยวไป๋เป็นใคร?
หรือว่าจะเป็นกู่หมาน?
ตลก!
ในความเห็นของเขา เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ก็แค่ข่มขวัญคนเท่านั้น
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ยาโออินคนเดียวที่คิดแบบนี้ ชนเผาใหญ่เล็กในที่นั้น ต่างก็คิดแบบเดียวกัน
พอได้ยินเสียงซุบซิบกันเบา ๆ ข้างล่าง
เจียงเสี่ยวไป๋ย่อมสังเกตเห็น แต่ไม่สนใจ ยังคงยิ้มน้อย ๆ มองไปที่หนานซาน
ที่เขาพูดแบบนี้ ไม่ใช่แค่การอวด
แต่คือการทดสอบ
ทดสอบว่าตระกูลไท่หลิงคิดอะไรอยู่กันแน่
เมื่อสายตาทุกคนรวมไปที่หนานซานพร้อมกัน หนานซานสีหน้านิ่งสงบ
ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ พูดช้า ๆ: "ดินแดนมานจิ้งแห่งนี้... ให้ตระกูลไท่หลิงของเราเปิดเถอะ!"
เมื่อคำพูดจบลง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างประหลาดใจพร้อมกัน
ใช่ พวกเขาต่างคิดว่าหนานซานจะปฏิเสธ
เพราะตระกูลเจิ้นกู่แย่งที่แห่งนี้ไปก่อน แล้วตอนนี้ตระกูลไท่หลิงยังอาสาเปิดให้อีก ไม่ใช่เป็นการเปิดทางให้ตระกูลเจิ้นกู่หรือ?
ดังนั้นช่วงเวลานั้น สายตาที่ส่งมามีแต่ความไม่เข้าใจ
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋เมื่อได้ยินคำพูดของหนานซาน รอยยิ้มก็สดใสขึ้น เพราะจากนี้อย่างน้อยก็เห็นได้จุดหนึ่ง