“อ้า บนตัวเขาไม่มีพลังงานปฐมภูมิเลยเหรอ?”
ตอนนั้นผู้อาวุโสทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็กระโดดขึ้นไปค้นหากันไปมา
เมื่อค้นหาทั่วทั้งร่างก็ไม่พบอะไร สุดท้ายสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พร้อมกัน
“อย่ามองฉันนะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสายตาของคนกลุ่มนั้นแล้วก็ส่ายหน้าอย่างจริงจัง
“หรือว่าจะสลายไปกับฟ้าดินตอนที่คนคนนี้ตาย?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
“เชี่ย ยังมีเสียงลั่นตอนตดเลยนะ พลังงานปฐมภูมิสองก้อน หายไปโดยไม่มีวี่แววเลยงั้น?”
ผู้อาวุโสเคราขาวเบิกตากว้าง ค้นหาต่ออีกพักหนึ่ง พอยืนยันว่าหาไม่เจอแล้ว ก็กลับไปนั่งที่เดิม สุดท้ายก็พูดอย่างหัวเสียว่า “หมดแล้ว หมดเกลี้ยงแล้ว ที่หนึ่งก็ได้แค่กระบี่เลิศกับวิทยายุทธ์ชั้นสูง!”
กระบี่ยอดเยี่ยมก็ไม่มีแล้ว พลังงานปฐมภูมิก็ไม่มีแล้ว
นึกภาพออกเลยว่าสีหน้าของผู้อาวุโสเคราขาวจะย่ำแย่แค่ไหน
“แข่งต่อ!”
ผู้อาวุโสเคราขาวควบคุมอารมณ์ หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแล้วพูดว่า “ต่อไป ระดับ S ปะทะ ระดับ S”
สิ้นเสียง ร่างสองร่างก็ขึ้นเวทีท่ามกลางสายฝน หนึ่งในนั้นก็คือไป๋ถิงที่ชนะรวดมาจนถึงตอนนี้
แน่นอนว่าในการชนะต่อเนื่องของไป๋ถิง ก็มีอยู่แมตช์หนึ่งที่ชนะมาอย่างยากลำบาก
ตอนนั้นคนที่แข่งด้วยคือเฉียวหลิง
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเฉียวหลิงเก่งเกินไป แต่เพราะไป๋ถิงไม่รู้จะลงมือยังไง
ดีที่ตอนนั้นเฉียวหลิงยอมแพ้เอง ไม่งั้นแมตช์นั้นคงจะยืดเยื้อกว่านี้
“เริ่มได้!”
ผู้อาวุโสเคราขาวจากสำนักยุทธมองคนทั้งสองแล้วก็ประกาศเริ่มการแข่งขันทันที
เพราะคนที่ขึ้นเวทีคือไป๋ถิง เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจจะดูให้ดีเลย แต่คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเป็นระยะ