"สอนอะไรไม่ได้..."
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า "ผมอยากถามหน่อยว่า พวกคุณเผ่ากู่หยินมีแค่คุณคนเดียวที่ออกมาขายของข้างนอกแบบนี้หรือไง?"
"อื้ม!"
ชายหนุ่มพยักหน้า "ภายในเผ่าของพวกเรามีกฎว่า แต่ละวันจะให้ออกมาคนเดียว เพื่อไม่ให้เสียงดังจนเกินไป และจะได้ไม่ทำให้คนอื่นรำคาญด้วย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
จริงด้วย ถ้าบนถนนมีแต่คนเสียงขนาดนี้ทั่วทั้งเมือง มันคงจะหนวกหูน่าดู
ถึงแม้จะแยกกันตะโกน ก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี
เขาจึงพูดตรง ๆ ทันทีว่า "ผมมาจากเผ่าเจิ้นกู่ เผ่าโบราณที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ เพิ่งสร้างเสร็จ ยังไม่มีที่ตั้งหลัก จึงอยากจะรับพวกคุณเผ่ากู่หยินมาอยู่ด้วย!"
"ฮ่าๆ!"
ชายหนุ่มได้ยินก็หัวเราะออกมาทันที สายตามองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างดูถูก "พี่ครับ พี่ไปหาที่เย็น ๆ นั่งพักก่อนเถอะ ผมยังยุ่งอยู่ อย่ามากวนผมเลยได้ไหม?"
เฮ้อ คนแบบนี้ก็มี
ยังตระกูลเจิ้นกู่อีก?
เพิ่งสร้างใหม่?
มาเล่นตลกหรือไง?
เผ่าโบราณในโลกกู่มีจำนวนกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ไหนแต่ไร เหตุใดจึงใช้คำว่ากู่ นั่นเพราะมันเก่าแก่
ไม่ใช่แค่ตั้งชื่ออะไรก็ได้แล้วจะเรียกว่ากู่!
ยังจะคิดรับพวกเขาเผ่ากู่หยินไปอยู่อีก?
เล่นสนุกหรือไง?
เผ่ากู่หยินถึงแม้จะเป็นเผ่าเล็ก ๆ แต่ก็ไม่เคยติดตามใครหรือตระกูลไหนมาก่อน
เป็นอิสระและเสรี
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็ไม่โกรธ ยกมือขึ้น ดาบใหญ่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทันทีที่ตกลงบนพื้น เขาพูดว่า "ผมพูดจริงนะ คุณมีทางเลือกแค่สองทาง ทางแรกคือนำทางด้วยความเต็มใจ ทางที่สองคือถูกผมบังคับให้นำทาง!"