"ขอโทษนะครับ พวกเราหลายเผ่า อาจจะต้องรบกวนอยู่ที่ตระกูลหยวนสักสองสามวัน!"
เมื่อคนกว่าสามสิบคนมารวมตัวกันในโถงใหญ่ เสียงที่นุ่มนวลก็ดังขึ้น เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้ายจากด้านนอก
เขาคือหนานซาน
เมื่อเขาเข้าไปในโถงใหญ่ สายตากวาดไปทั่วเหล่าผู้อาวุโสในที่นั้น มองไปที่จี้ซู่และหยวนชั่ว สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หยวนหยุนซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ
ชั่วครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาแวบผ่านความประหลาดใจเล็กน้อย
ผู้หญิงเป็นใหญ่?
แบบนี้ไม่ค่อยได้เจอนะ
แน่นอน เขาไม่ได้ดูแคลน
ยังไงเสียเจ้าแห่งหอศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นผู้หญิง
"ท่านผู้อาวุโส... ทุกท่านผู้อาวุโสเกรงใจเกินไปแล้ว!"
หยวนหยุนตอบสนองได้ค่อนข้างไว ตั้งสติได้ก็เอ่ยปากเบาๆ
แต่เสียงนั้นยังสั่นเทาเล็กน้อยชัดเจน: "ทุกท่านเชิญนั่งก่อน!"
พูดจบ หนานซานพยักหน้า พาเหล่าบรรพชนของแต่ละเผ่าไปนั่งสองฝั่ง แล้วสายตาก็มองไปที่จี้ซู่และหยวนชั่ว
ทั้งสองคนมีคลื่นพลังวิญญาณแผ่ออกมาชัดเจน
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ท่ามกลางความฉงนสนเท่ห์ของบรรพชนแต่ละเผ่า โถงใหญ่ก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ไม่มีใครเอ่ยปาก
เห็นได้ว่าหยาดเหงื่อของจี้ซู่ไหลลงมาเป็นเม็ดๆ ด้านหลังเปียกชื้นไปหมด
ล้อเล่นหรือไง?
ปรมาจารย์ระดับจักรพรรดิสามสิบกว่าคน
ในนั้นมีหลายคนที่น่ากลัวสุดขีด ถึงขนาดที่เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่อัดแน่น
อย่างน้อยก็ระดับจักรพรรดิขั้นกลางใช่ไหม?
อายุขัยที่เขามีชีวิตมานั้นไม่สั้นเลย แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้แข็งแกร่งมารวมตัวกันมากมายขนาดนี้