วันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้า
ฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอรอบตัว ก็รู้ว่าทั้งเก้าคนยังคงพักผ่อนอยู่
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รบกวน ลุกขึ้นนั่งครึ่งหนึ่ง
แต่เมื่อกวาดตามองซ้ายขวา ก็อดสูดลมหายใจเย็นวาบไม่ได้
ใช่แล้ว ทุกที่ที่สายตากวาดไป ล้วนเต็มไปด้วยภาพยั่วยวน
เมื่อวานไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ ลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เปลวเพลิงต้นกำเนิดทั้งห้าภายในร่างพลันปะทุขึ้นเป็นระลอก
และระลอกนี้เอง ทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเปลวเพลิงต้นกำเนิดที่ห้าของตนยังไม่ได้หลอมรวม
เขาจึงลองทำดูทันที
แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ เปลวเพลิงต้นกำเนิดทั้งห้าหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างราบรื่น
เรื่องนี้ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้ล้วนต้องผ่านการกระตุ้นจึงจะทำได้
แต่ทำไมเปลวเพลิงที่ห้าถึงหลอมรวมเข้าไปเองได้
นี่ทำให้เขานึกถึงภาพที่เห็นถังชิงกอดเขาในวันนั้นอีกครั้ง
ตอนนี้ใจเขาเอนเอียงไปทางเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ไม่ว่ายังไง การทำความเข้าใจให้ชัดเจนก็ยังดีกว่า
เห็นทั้งเก้าคนหลับสนิท เจียงเสี่ยวไป๋จึงลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ
ระหว่างที่เขาล้างหน้าแปรงฟัน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากระทบ แล้วร่างหนึ่งก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง
คนที่มาก็คือเฉิงหยวิ่น ครู่หนึ่งต่อมา เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น: "ไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ นะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มแล้วตอบว่า: "วางใจเถอะ ไม่เป็นอะไรแล้ว!"
"ก็ดี!"
เฉิงหยวิ่นพยักหน้า ขณะปล่อยเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม