“เชิญ!”
ไช่ฉีโบกมือให้เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ดูเจ้าสถาบัน แล้วส่งสายตาให้ ก่อนจะเดินออกไปก่อน
ไช่ฉีเห็นดังนั้น ก็คารวะเจ้าสถาบัน แล้วเดินตามออกไป
เจ้าสถาบันนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย สุดท้ายหันไปมองชายชราคนนั้นแล้วถาม “ทั้งสองคนมีอะไรกันหรือเปล่า?”
ถ้าไม่มีอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันสองต่อสองแบบนี้
ชายชราส่ายหน้า
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอี้ออกมา ไช่ฉีก็เดินตามออกมาอย่างรวดเร็ว มองเขาแล้วพูด “คุณเจียง…”
“พูดตรง ๆ เลยดีกว่า!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยิบไข่ที่เสี่ยวอี้อุ้มไว้มาไว้ในมือ “อยากได้ไข่ฟองนี้ของผมใช่ไหม?”
“ไข่?”
ไช่ฉีมองไข่ในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ แต่ผมอยากได้ของอย่างหนึ่งจากคุณเจียงจริง ๆ!”
“ไม่ใช่ไข่เหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจ คิดในใจ... ไม่ใช่เวทีโบราณหรอกนะ?
ระหว่างที่เขากำลังคิด เสียงของไช่ฉีก็ดังขึ้น “งานประมูลครั้งนี้ เท่าที่ผมรู้มา มันมีป้ายอยู่อันหนึ่ง...”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว คิ้วก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง
ป้าย...
เขาก็ได้ไข่ฟองนี้มาจากป้ายนั้นไม่ใช่หรือไง?
หรือว่าไช่ฉีจะไม่รู้ว่ามีไข่อยู่ข้างใน?
ระหว่างที่เขาคิด ไช่ฉีก็พูดขึ้นว่า “เรื่องมันเป็นแบบนี้ ด้านหลังผมมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ชอบสะสมป้ายพวกนี้ พอรู้ข่าวนี้ก็อยากให้ผมไปซื้อกลับมาให้!”
“คุณดูสิ ของสิ่งนั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับคุณ จะขายให้ผมได้ไหม?”