"อาจารย์น้า?"
"อาจารย์อา?"
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึง มองหยางเหิงกับซินเหลียนที่แสดงความเคารพด้วยสีหน้าแปลกๆ
"พวกเขาเรียกแบบนั้นถูกต้องแล้ว!"
ในเวลานี้ ผู้อาวุโสสูงสุดคนหนึ่งยิ้มมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูด "ศิษย์น้อง เจ้ามาจากตำหนักหลบซ่อนโลกมาแต่แรก และยังเป็นจ้าวตำหนักใหญ่ ดังนั้นบอกได้ว่า คงชื่อไว้ได้ แต่คงตำแหน่งไม่ได้"
รุ่นที่ว่าก็คือลำดับชั้น
ตำแหน่งก็คือผู้อาวุโส
ในขณะที่ผู้อาวุโสสูงสุดอธิบาย ซินเหลียนและหยางหวยก็ยิ้มขื่นอีกครั้ง
นี่คือเหตุผลที่พวกเขาพูดได้ยากลำบาก
เพราะไม่มีตำแหน่ง พวกเขาจึงต้องเรียกตามรุ่น
ที่ทรมานที่สุดก็คือนี่แหละ!
"งั้นหรือ? แต่... รุ่นนี้สูงไปหน่อยหรือเปล่า?"
เจียงเสี่ยวไป๋ไอแห้งๆ รู้สึกว่ามันยังแปลกๆ
ซินเหลียนอายุไม่น้อยแล้วนะ
เรียกเขาว่าอาจารย์น้า?
ส่วนหยางหวยเป็นวัยกลางคน เรียกเขาว่าอาจารย์อา?
รู้สึกแปลกๆ จริงๆ
"ไม่แปลกเลย พวกเรารับเจ้าเป็นศิษย์แทนอาจารย์ผู้ล่วงลับ เจ้าก็คือรุ่นนี้แหละ!"
ชายชราผมขาวตรงกลางลูบเคราด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋เก้อเขิน มองคนทั้งสองแล้วไอแห้ง "งั้นสองท่านไม่ต้องเกรงใจ!"
เสียงจบลง หยางเหิงและซินเหลียนลุกขึ้น แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่น
แต่พวกเขารู้ว่าต้องปรับตัวให้เร็ว