"ประมุขไป๋ช่างมีน้ำใจ!"
จีหย่งจือเห็นเจียงเสี่ยวไป๋สนับสนุนนางเช่นนี้ หว่างคิ้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
นางชื่นชมนิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ทำอะไรก็ทำเลย
ดูเผินๆ เหมือนจะรุนแรงไร้สมอง
แต่ภายใต้ความรุนแรงนั้นกลับแฝงด้วยสติปัญญาหลักแหลม
ในฐานะกรรมการหลัก ด้วยท่าทีทรงอำนาจ สามารถกดทุกคนไว้ได้ทั้งสนาม
และที่เหลือเชื่อที่สุดคือ ผู้ทำได้เป็นเพียงคนหนุ่มคนหนึ่ง
หาได้ยากนัก!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น ดนตรี หมากรุก อักษร และวาดภาพเป็นข้อแรก ตกลงตามนี้!"
จีหย่งจือหยุดเสียงครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ "ต่อไปเป็นข้อสอง เมื่อก่อนการแข่งขันคัมภีร์เกาฉีจะเป็นการค้นหาสมุนไพรในเทือกเขามั่วทัว แต่ครั้งนี้ข้าจะเปลี่ยนเป็นการประลองบนเวที!"
เสียงของนางแผ่วลง ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นมองหน้ากัน อดไม่ได้ที่จะถกเถียงกันอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย กระแอมไอเสียงหนึ่ง
ทั้งสนามเงียบกริบในทันใด
ใช่แล้ว เงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มตก
ก็แค่เสียงกระแอมธรรมดาเท่านั้นนะ!!
จีหย่งจือเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ "บนเวทีประลอง ข้าได้ตั้งตะเกียงไว้ทั้งหมดสามสิบหกดวง ตะเกียงเหล่านี้จุดด้วยสมุนไพรต่างชนิดกัน! ผู้เข้าแข่งขันต้องแย่งชิงโดยการจำแนกกลิ่น ถ้าได้สมุนไพรที่ดีกว่า คะแนนก็จะสูงขึ้น!"
เมื่อนางกล่าวจบ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนมีสีหน้าแปลกประหลาด
นี่มันต่างจากกฎเดิมจริงๆ
ตามปกติเรื่องแบบนี้ควรมีการหารือกัน แต่ยามนี้กลับไม่มีใครเอ่ยปาก ได้แต่สื่อสารความประหลาดใจนั้นผ่านสายตา