กลับถึงจวนองค์รักษ์
เจียงเสี่ยวไป๋พบว่าอาหารเที่ยงเตรียมพร้อมแล้ว
ตอนนั้นเขาเลยไม่เกรงใจ ลงมือกินทันที
และในระหว่างที่เขากินอยู่นั้น อีกฝั่งหนึ่ง ในที่พักแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มจากศาลาวิญญาณแห่งสหพันธ์เวลานี้ก้มตัวอย่างนอบน้อม
ตรงหน้าเขา มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่
ชายคนนั้นดูอายุน้อยมาก ไว้ผมเกรียน
หน้าตาธรรมดามาก ตอนนี้ในมือถือโทรศัพท์เลื่อนดูรูปภาพ
และเนื้อหาคือภาพวาดห้าภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋โชว์
เลื่อนดูไม่รู้กี่รอบแล้ว เสียงของชายผมเกรียนก็พูดเนิบ ๆ ว่า "เจียงเสี่ยวไป๋ ฮะฮะ ต้องยอมรับว่าเป็นคนมีพรสวรรค์พอตัวเลยนะ ได้ยินว่าเขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเจียงด้วย?"
"อืม!"
ชายหนุ่มจากศาลาวิญญาณพยักหน้าเบา ๆ พูดว่า "จากข้อมูลที่สืบมา ใช่ครับ!"
"เฮ้อ น่าเสียดาย!"
ชายผมเกรียนส่ายหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย "ทางถังชิงน่าจะจัดการได้เกือบหมดแล้วสินะ?"
"อืม เกือบหมดแล้วครับ!"
ชายหนุ่มจากศาลาวิญญาณว่า "คุณหนูถังบอกแล้วว่า จะต้องทำให้ไอ้หนูเจียงเสี่ยวไป๋นั่นไปไม่กลับแน่ แล้วก็ขอแค่ตระกูลเถิงออกแรงหน่อย ยึดคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย!"
"ดีละ!"
ชายผมเกรียนยิ้มร่าพูดว่า "คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ต้องเอามาให้ได้ ฮะฮะ ตระกูลเจียง... ตระกูลเจียงไม่ใช่ตระกูลเจียงในอดีตแล้ว เมื่อก่อนยังบดขยี้ตระกูลพวกเขาได้ ครั้งนี้ก็ยังทำได้!"
พูดจบ รอยยิ้มของชายผมเกรียนยิ่งลึกซึ้งขึ้นว่า "แล้วก็ตัดรากถอนโคนให้มันสิ้นซาก!"