เจียงเสี่ยวไป๋อีกแล้ว!
ผู้อาวุโสอวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก
เจ้าตำหนักหลบซ่อนโลกคนนี้ไม่เบาเลยนะ ไปทำยังไงถึงได้ไปไปยุ่งคนมากมายขนาดนี้
โดยเฉพาะยังรวมไปถึงซือหยวนเฟยอีก
ผู้อาวุโสอวี๋ขมวดคิ้ว มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า "เรื่องนี้จริงรึเปล่า?"
"จริง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า "ตอนนั้นเจอพังพอนขาวตัวหนึ่ง จู่ๆ ก็ตัวโตขึ้นมา ดูแปลกดี เลยจัดการมันซะ..."
พูดพลางเจียงเสี่ยวไป๋ก็มองซือหยวนเฟยอย่างประหลาดใจ "ที่แท้ไอ้สัตว์นรกตัวนั้นก็คือแกนี่เอง!"
"แกว่าใครเป็นสัตว์นรก!"
สีหน้าซือหยวนเฟยเปลี่ยนไปทันที
"ขอโทษที ตื่นเต้นไปหน่อย พูดตกคำว่า 'สัตว์' ไป งั้นแกเติมเองแล้วกัน!" เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่
พรืด...
หลายคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่
บางคนตัวสั่นเทิ้มไปหมด
สุดยอดจริงๆ
โดยเฉพาะคนที่คุ้นเคยกับเจียงเสี่ยวไป๋
ฝีมือแข็ง แล้วยังปากดีอีก
อะไรคือไร้เทียมทาน
ดูสิ...นี่ไง!
สีหน้าซือหยวนเฟยบึ้งตึง มือกำแน่นดังกรอดๆ
ไอ้หมอนี่ทำให้คนหัวร้อนจริงๆ
ผู้อาวุโสอวี๋ยิ้ม แล้วก็รู้สึกเก้อๆ กระแอมไอทีหนึ่ง มองไปทางซือหยวนเฟย "เรื่องของหยวนเฟย นายคิดจะจัดการยังไง?"
สัตว์อสูรของซือหยวนเฟยตาย เจียงเสี่ยวไป๋ยอมรับ
เรื่องนี้ไม่ยาก ให้ซือหยวนเฟยยื่นข้อเรียกร้องมาก็พอ
"ชดใช้ด้วยชีวิต!"
ซือหยวนเฟยจ้องเจียงเสี่ยวไป๋เขม็ง
สองคำนี้หลุดออกมา คนที่หัวเราะอยู่ก่อนก็เงียบกริบ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย