"เมื่อกี้เป็นนาย?"
เหยาชุนมองเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าหม่นหมอง
สายตากวาดมองร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่หยุด
ดูก็ธรรมดาๆ
ยังจะมาหาเรื่องเขา?
ก็แค่ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ?
ต้องรู้ไว้ว่าบนพื้นที่ตอนนี้ ไม่ใช่ทางที่ผู้มีพลังพิเศษจะเอาตัวรอดได้
ที่มารวมตัวกันที่นี่ล้วนเป็นสายวรยุทธ์โบราณและแพทย์โบราณ
คิดพลางแววตาเย็นชาของเหยาชุนก็ยิ่งลุ่มลึกขึ้น
และขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่ให้โอกาสนั้น
ลงมือทันที เพียงยกมือขึ้น เสียงคมชัดดังขึ้น ร่างคนลอยกระเด็นออกไป
ตุ้บ! จากฝั่งนี้กระเด็นไปอีกฝั่งหนึ่ง
ระยะทางห่างไกลจนน่าตกใจ
ชายที่ติดตามเหยาชุนมาเห็นภาพนั้น รูม่านตาหดตัว จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเหม่อลอย ก่อนจะได้สติแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา
ส่วนเซี่ยงฉู่กับเซี่ยงเช่อก็ชะงักไปพร้อมกัน
ไม่คิดเลยจริงๆว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะตรงไปตรงมาเช่นนี้
"บอกแล้วว่า ปากมากจะโดนตบ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ สายตามองไปยังเซี่ยงฉู่และเซี่ยงเช่อที่กำลังเหม่อ "ไป นั่งตรงนั้นกัน!"
พูดจบก็เดินนำไป
เมื่อทั้งสามนั่งลง สายตาของเซี่ยงฉู่และเซี่ยงเช่อก็จับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋โดยไม่นัดหมาย
"พวกนายสองคน มองฉันอะไรกันนักหนา?"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสายตาของทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะยักไหล่อย่างระอา
"คนเมื่อกี้เป็นคนตระกูลเหยา!"