“เจียง?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองไป
เห็นเพียงไม่ไกลตรงตำแหน่งต่อแถวแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งจ้องอีกคนอย่างเย็นชา: “ฉันว่าใบสั่งยาไปหายไปไหน ที่แท้ก็ถูกนายขโมยไป!”
“ฉันไม่ได้ขโมย ใบสั่งยานี่มัน…”
“อะไรก็ช่าง ไม่ได้เรื่อง ใบสั่งยาฉัน ก็ต้องคืนฉัน!”
ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะพูดจบ ชายที่สีหน้าเย็นชาก็ยกมือเข้าคว้าทันที
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น ชายแซ่เจียงถูกผลักกระเด็นออกไป ใบสั่งยาในมือก็ถูกชิงไป
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นภาพนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น
หันไปมองผู้อาวุโสอูที่อยู่ข้างกายแล้วถาม: “นี่มันอะไรกัน?”
“เรื่องธรรมดา!”
ผู้อาวุโสอูถอนหายใจ: “นักปรุงยาจะมาแลกสมุนไพรที่เขายาต้องมีใบสั่งยา และใบสั่งยานี้ก็คือตอนที่นักปรุงยาปฏิบัติภารกิจต่างๆ ทางสำนักจะออกให้ตามระดับความยากง่ายของภารกิจแต่ละขั้น!”
“ใบสั่งยาแต่ละระดับก็แลกสมุนไพรต่างระดับกันได้!”
“ส่วนในหมู่นักปรุงยาด้วยกันก็มักจะเกิดการแย่งชิงใบสั่งยาขึ้น!”
ผู้อาวุโสอุมองภาพข้างหน้าต่อไป: “เหมือนอย่างตอนนี้น่ะ!”
“ทางเขายาไม่จัดการอะไรหน่อยเหรอ?” เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปากถาม
“จัดการไม่ได้หรอก!”
ผู้อาวุโสอูเอ่ย: “คนในเขายาส่วนใหญ่เป็นเด็กยา รวมถึงฉันก็ด้วยที่เคยเป็นเด็กยามาก่อน แต่นักปรุงยามีฐานะสูง ทุกคนที่อยู่ในนี้มีโอกาสถูกสั่งให้ไปเป็นลูกมือของนักปรุงยาได้ทั้งนั้น!”
“แม้แต่ท่านก็จัดการไม่ได้?” เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วถาม
“จัดการไม่ได้!”
ผู้อาวุโสอูถอนหายใจ: “เพราะรวมถึงฉันก็ต้องไปเป็นลูกมือของนักปรุงยาเหมือนกัน แต่ที่ฉันรับผิดชอบคือเตาหลัก หรือนักปรุงยาระดับตำนาน!”