“ล้างให้สะอาด?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของชายคนนั้น ก็อดขำไม่ได้
แต่ตามหลักแล้ว สีควรจะเป็นสีเหลืองทอง ที่มันมีสีดำปนอยู่บนนี้ ก็ดูแปลกไปหน่อยจริงๆ
แต่นี่มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาตินะ
ด้วยความจนใจ เขาอยากจะอธิบาย แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ เลยเคาะโต๊ะ แล้วชี้ไปทางด้านนอก
ชายคนนั้นละสายตาจากโทรศัพท์ มองตามที่เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปทางด้านนอก
เมื่อเขาเห็นสภาพด้านนอก ก็ถึงกับอึ้งไป
ใช่แล้ว
ผ่านกระจกที่ประตู เขาเห็นสภาพด้านนอกได้ชัดเจน
คนเต็มไปหมดแบบนั้นมันเรื่องอะไร?
ชายคนนั้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความงุนงง “ตั้งเยอะแยะขนาดนี้ มาเข้าสอบกันหมดเลยเหรอ?”
“ไม่ พวกเขามาดูฉันสอบต่างหาก!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น
“มาดูคุณสอบ?”
ชายคนนั้นงงอีกครั้ง แต่อีกไม่นานก็คิดอะไรบางอย่างออก
เมื่อไม่นานมานี้ เขาจู่ๆ ก็นึกถึงแม่ของตัวเอง ความคิดถึงนั้นรุนแรงมาก
มันผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
หรือว่านั่นจะเป็นความหมายแฝง?
เขาถูกความหมายแฝงนั้นมีอิทธิพล?
ตอนที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น “เขาเป็นผู้สมัครเซิ่งซือ!”
เสียงจบลง ชายคนนั้นเงยหน้ามอง ก็เห็นร่างสามคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
ชายคนนั้นมองแล้ว เบิกตากว้าง
เขาเคยมีโอกาสได้เห็นท่านไป๋ครั้งหนึ่ง
นี่คือเซิ่งซือตัวจริงเลยนะ
และท่านไป๋พูดแบบนี้ แล้วก็หมายความว่า...
ตอนที่เขามองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง เหงื่อเย็นก็ไหลออกมา เขาหยิบหยกของเจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นมาใหม่เพื่อสลัก แล้วพูดสุดท้ายว่า “คุณจะเอาแค่การทดสอบที่สอง หรือจะทดสอบทั้งที่สองและที่สามทั้งหมด?”