"เจ้า...ยังขยับได้อีกหรือ?"
เสียงสิ้นลง ใบหน้าสีเงินของฟีชีก็ปรากฏความเปลี่ยนไป
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น "แล้วหมัดของเจ้าก็ไม่ได้โดนตัวข้าสักหน่อย มือข้าป้องไว้หมด!"
"เป็นไปไม่ได้ กำแพงนั่น!"
ฟีชีรู้สึกเหลือเชื่อ
"อ่อ ถ่ายพลัง กลยุทธ์พื้นฐานของวรยุทธ์โบราณ!"
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว "ตาข้าแล้วล่ะ เพื่อแสดงความเคารพต่อเจ้า ข้าจะเอาจริงหน่อย!"
สิ้นเสียง ก็ตวัดนิ้วมือขวาจุดลงบนอกของฟีชีทันที
แต่เมื่อสัมผัส กลับมีเสียงดั่งตีหยกกระทบทอง
ฟีชีหัวเราะเย็น "พลังป้องกันของข้า เจ้าทำลายไม่ได้หรอก!"
"อ้าว? งั้นรึ? ไม่ทราบว่า เจ้าเคยได้ยินหมัดหนึ่งนิ้วหรือไม่?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
"หมัดหนึ่งนิ้ว?"
ฟีชีอึ้งไป
"ก็คือในระยะสั้นๆ ระเบิดพลังโจมตีที่รุนแรงที่สุดออกมา!"
น้ำเสียงเจียงเสี่ยวไป๋เย็นเยียบ ปลายนิ้วหดกลับเป็นหมัด สีของมือเปลี่ยนไปคล้ายหยก
ต้องรู้ว่า มือของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นเรียวสวยอยู่แล้ว
เมื่อเปลี่ยนไปเช่นนี้ แลดุจผลงานศิลป์
ฝ่ายโน้นแปรเปลี่ยนเป็นโลหะ
ส่วนเขาคือมือหยกดำรงค์
มาเลย มาลองดีกันหน่อยว่าใครแกร่งกว่ากัน!
พร้อมกับแรงที่น่าสะพรึงฟาดลงบนอกของฟีชี
ชั่วพริบตา ฟีชีรู้สึกราวกับหน้าอกจะระเบิด ความเจ็บปวดสุดทนทะลักท่วมท้น
ขณะที่อ้าปากนั้นเอง เลือดก็กระอักออกมา
ร่างปลิวลอยไปทันที
ชนทะลุกำแพงด้านตรงข้าม ตกลงบนทางเดินด้านนอก
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ ก้าวออกไปทีละก้าว
ส่วนผู้คนในห้องเรียนอัจฉริยะตรงหน้าโทรทัศน์
และผู้คนในห้องวีไอพี ต่างอ้าปากค้าง