จัดการทุกอย่างเสร็จ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาที่ห้องนั่งเล่น
ตอนนั่งลง เขาสังเกตเห็นสายตาที่กงซินเยว่ส่งมาให้
มองแวบหนึ่ง รอยยิ้มผุดขึ้น เขาเอนตัวลงนอน อย่างไม่ถือสาเอาหัวหนุนบนตักของกงซินเยว่
กงซินเยว่หน้าเครียดขึ้นมาทันที แก้มแดงระเรื่อ
ตอนอยู่ข้างนอก เธอไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเขิน ๆ ยังไงก็ไม่รู้
แต่ในใจเธอก็เข้าใจเจตนาของเจียงเสี่ยวไป๋ดี
คงเป็นเพราะเป็นห่วงเธอล่ะมั้ง
ดังนั้นถึงจะเขินอยู่บ้าง แต่ในใจก็อบอุ่น
“พรุ่งนี้มีใครว่างบ้าง? พาพวกเธอไปเที่ยวสักวัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋คิดเช่นนี้ในใจ ถึงได้ให้ผู้หญิงจากตำหนักหลบซ่อนโลกเลื่อนให้ชายชราในชุดขาวดำมาช้ากว่ากำหนดหนึ่งวัน
สิ้นเสียง ทุกคนทั้งหกพยักหน้า
“งั้นตกลงตามนี้!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม เอนกายพิงกงซินเยว่อย่างสบายใจพลางดูทีวีไปด้วย
อืม
รายการในประเทศนี่ดีจริง ๆ
แค่ข่าวก็ทิ้งต่างประเทศไม่เห็นฝุ่น
ทำไมน่ะเหรอ?
เหตุผลง่าย ๆ เลย ฟังภาษาไทยแล้วสบายหู แล้วก็เข้าใจด้วย
พอถึงสามทุ่ม ทั้งหกคนก็ทยอยขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว
ชั่วครู่เดียว ในห้องนั่งเล่นก็เหลือแค่สี่คน เจียงเสี่ยวไป๋ ซูจิ่นอวี๋ หวังเชี่ยนเชี่ยน และกงซินเยว่
แต่ไม่นาน ซูจิ่นอวี๋ก็ดึงกงซินเยว่ขึ้นไปชั้นบน
เมื่อเหลือเพียงหวังเชี่ยนเชี่ยนอยู่คนเดียว ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที เธอดันแว่นตากรอบทอง มองทีวีด้วยท่าทางเขินอาย ขาเรียวยาวสมส่วนชิดกันแน่น ดูเย้ายวนเป็นอย่างมาก