“พะ…”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของแมวเก้าหางก็อดถอนหายใจออกมาอย่างขวยเขินไม่ได้
จริง ๆ แล้ว ที่แมวเก้าหางพูดมาก็ไม่ผิด
ตอนที่ยังไม่รู้ว่าถังชิงท้องก็ไม่เป็นไร พอรู้เข้าแล้ว ก็อดคิดถึงเรื่องนั้นอยู่เรื่อยไม่ได้
เพราะว่า เรื่องนี้… มันเท่ากับว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้วนี่นา
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริง ๆ
แต่ถ้าจะโทรไปหา ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เลยได้แต่กลุ้มใจอยู่คนเดียว
แมวเก้าหางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนี้ ก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปกดที่เบอร์โทรศัพท์นั้นทันที “จะกลัวอะไรเล่า ลงมือเลย!”
ตื๊ด…
สายก็ต่อตรงถึงอีกฝั่งทันที
อีกด้านหนึ่ง ถังชิงยังคงนั่งพิงอยู่ที่สวนหลังบ้าน มือกุมหน้าอกแล้วรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย
จริง ๆ แล้วนับว่าดีขึ้นมากแล้ว
หลังจากกินตำรับยาที่เจียงเสี่ยวไป๋เขียนให้ ผ่านมาแค่วันแรก จำนวนครั้งที่เธอรู้สึกคลื่นไส้ก็ลดลงแล้ว
พอดีตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น
พอเห็นชื่อคนโทรเข้ามาเป็น ‘ไอ้เต่าสายฟ้า’ แล้ว สีหน้าของเธอก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที แต่สุดท้ายก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกกดรับสาย
“ตำรับยาเป็นอย่างไรบ้าง?”
ครั้งนี้เจียงเสี่ยวไป๋หาหัวข้อคุยได้เร็วมาก
“ก็งั้น ๆ!”
เสียงของถังชิงเย็นชา
“โอ้…”
เจียงเสี่ยวไป๋เงียบไป
เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว
ใช่แล้ว
บทสนทนาจบลงแล้ว
พอดีตอนนั้นเอง เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้นมาข้าง ๆ “ถามชื่อกับเธอสิ ดูสิว่าชื่อลูกในอนาคตควรเป็นอะไร!”