"เจ้านาย คุณ...คุณไม่ได้เป็นฝ่ายเผ่าปีศาจเช่นกันหรอกเหรอ"
ตอนที่พวกเขาทั้งสี่เดินผ่านเข้าไปอย่างสบาย ๆ ห่าวเจิ้งยังซึมซ่าส์อยู่ ตาแหง๋วใหญ่
สัตว์ปีศาจตัวนั้นสมองไม่ค่อยดี แต่ด้วยเหตุนี้เองจึงยุ่งยากแน่นอนถ้าต้องเผชิญ
แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเดินเข้าไปข้างในได้ง่ายขนาดนี้?
ฉะนั้นตอนนี้สายตาของเขาจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเหลือเชื่อ
"ไม่ใช่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว "เป็นความสามารถอีกแบบนึง!"
ความจริงแล้วเมื่อครู่เขาแค่กระตุ้นเปลวเพลิงปีศาจภายในกายออกมาเท่านั้น
และเปลวเพลิงปีศาจนั้นมีฤทธิ์ตรงกับสัตว์ปีศาจพอดี
เมื่อสองตัวนั้นสมองไม่ค่อยดี เมื่อเขาปล่อยเปลวเพลิงปีศาจออกมาแบบนี้ สองตัวย่อมเข้าใจจริง ๆ ว่าบรรพบุรุษเสด็จมาเอง
ในสถานการณ์แบบนี้ ย่อมไม่ขัดขวางแน่นอน
ห่าวเจิ้งอึ้งงัน
มีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ?
ถ้ามันใช้ได้แค่กับสัตว์ปีศาจสองตัวนั้น เขาก็ไม่รู้สึกอะไร
แต่ประหลาดที่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังที่ทำให้เขาอ่อนศักดิ์ศรีจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋เช่นกัน
เพราะฉะนั้นตอนนี้เขายังรู้สึกไม่น่าเชื่ออยู่บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ ไม่ได้ใส่ใจอะไร กลับเปลี่ยนมาสำรวจรอบ ๆ อย่างสนใจแทน
มองแวบเดียวก็เห็นว่าถนนที่นี่กว้างกว่าทางที่ผ่านมา
มีทั้งสัตว์ปีศาจที่แปลงกายเดินเตร็ดเตร่ และรูปร่างคนคงลักษณะสัตว์ปีศาจไว้ เห็นแวบเดียวก็เห็นแต่คนขาไปขามา