"คุณทั้งสาม วันนี้คุณหนูเฉิงกับคุณหนูจูจู๊จะอยู่ที่นี่ พวกคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนทั้งสามในรถที่ยังคงระแวดระวังเต็มที่แล้วเอ่ยขึ้น
ทั้งคืนนี้ ถ้าทั้งสามอยู่ในรถก็คงไม่สบายแน่
ส่วนถ้ากลับไป ก็น่าจะดีกว่า
"ไม่ได้ หน้าที่ของเราคือปกป้องคุณหนูเฉิงกับพวก จะละทิ้งหน้าที่โดยพลการได้ยังไง?"
คนที่พูดคือรองหัวหน้าทีม น้ำเสียงเย็นชา
เจียงเสี่ยวไป๋แม้จะหวังดี แต่พวกเธอมีหน้าที่ จะทิ้งไปง่าย ๆ ได้ยังไง
"วางใจ มีฉันอยู่ที่นี่ พวกเธอจะไม่เป็นอะไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ "พวกคุณอยู่ที่นี่ทั้งคืนจะเหนื่อยแค่ไหน!"
เรื่องปกป้องเฉิงหยวิ่นกับจูชาง เขาทำได้ดีกว่าสามคนนั่นอีก
รองหัวหน้าทีมฟังแล้วก็ส่ายหน้าอย่างเย็นชา ปฏิเสธ "พวกเราผ่านความลำบากมาสารพัด แค่ค้างในรถหนึ่งคืนนี่มันอะไรกัน?"
"งั้นก็ตามนั้น!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนใจเบา ๆ เขามองออกว่ารองหัวหน้าคนนี้เด็ดเดี่ยวแค่ไหน เลยไม่คะยั้นคะยอต่อ
ตอนเขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไป ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หยุดฝีเท้า มองทั้งสามอีกครั้ง "จริงสิ พรุ่งนี้ฉันจะพาคุณหนูจูจู๊ออกไปข้างนอก!"
พรุ่งนี้วันจันทร์ เมื่อจูชางอยู่ที่นี่ เขาก็จะพาจูชางไปโรงเรียนด้วยเลย...
จุดประสงค์หลักคืออยากให้จูชางให้กำลังใจเด็ก ๆ ในห้อง เพราะใกล้สอบแล้ว