"นายยินยอมก็แล้วไป!"
หยานหลิงได้ยินคำยอมรับของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เยาะเย้ยอีกครั้ง
เธอบันทึกวิดีโอไว้เรียบร้อย
แต่เธอไม่รีบถอดแว่นตา
เพราะเธอยังอยากเห็นท่าทางจนมุมของเจียงเสี่ยวไป๋
เพื่อจุดประสงค์นี้ ระหว่างทางเธอจึงเปิดระบบนักล่าด้วย
แว่นตาสวมอยู่บนใบหน้า
เธอจะเก็บภาพนี้ไว้
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ความคิดของหยานหลิง แต่สำหรับเขา การเดิมพันกับหยานหลิงครั้งนี้ ก็เพื่อให้ตัวเองเข้มงวดขึ้นเช่นกัน
เพราะเผื่อแรงกดดันข้างหน้าจะน่ากลัวจริง ๆ
เพื่อไม่ต้องเป็นทาส เขาก็ต้องบีบศักยภาพตัวเองให้เต็มที่
เวลาผ่านไป
ชั้นสิบ ชั้นยี่สิบ ชั้นสามสิบ
เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย
กลับเป็นเหมยตานชิง ที่ไม่รู้ว่าเพราะคิดว่าเขาคุยกับหยานหลิงแล้วทำให้ฝีเท้าช้าลง เลยลดความเร็วตามไปด้วย!
พอเขาตามทัน ความเร็วจึงกลับมาเป็นปกติ พร้อมกับเอ่ยปากว่า "อ้อ ถ้านายขึ้นไปถึงชั้นแปดสิบได้ ฉันจะบอกข่าวหนึ่งแก!"
พูดจบ เหมยตานชิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า "แค่ชั้นแปดสิบเอง สำหรับนาย... ไม่น่ายากใช่ไหม?"
การแข่งขันก็มีเกมจิตวิทยาเช่นกัน
เขาสร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็นให้เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยระดับที่สูงเกินไป
เป็นแผนเปิดเผยล้วน ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋น่าจะมองออก แต่มองออกก็ไร้ประโยชน์
เพราะเขาสามารถไปถึงได้
เจียงเสี่ยวไป๋จะไปถึงได้หรือไม่ ก็ดูจากสีหน้าเขาแล้วกัน