คืนหนึ่งผ่านพ้นไป
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงเปิดประตู
เขาเพิ่งลืมตาขึ้น
เสียง “เอ้กอีเอ้กเอ้ก” ดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ
มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋กระตุก
แม้ที่นี่ของเขาจะเป็นห้องเดี่ยว แต่ที่พักของทุกคนก็อยู่ไม่ห่างกันนัก
เสียงขันของไก่ทองตัวนี้ช่างอุกอาจเหลือเกิน
มันปลุกคนที่กำลังฝึกฝนอยู่ให้ตื่นได้โดยตรง กระทั่งคนที่กำลังหลับฝันก็ยังสะดุ้งตื่น
แต่ช่างเถอะ เขาคร้านจะเข้าไปยุ่งแล้ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ไก่ทองบินกลับมา บนตัวของมันยังห้อยถุงเท้า กางเกง และเสื้อผ้าอื่น ๆ อยู่
หลังจากฟีนิกซ์ทองสะบัดเสื้อผ้าทิ้งแล้วก็พูดว่า “ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเจ้า แล้วยังมี… ไอ้ไข่นกจูเชวี่ยนั่นอีก ข้าคงทำลายนิกายเพลิงศักดิ์สิทธิ์นี่ไปแล้ว!”
“ข้ารู้!”
“พวกมันด่าข้าว่าไก่งวงเหม็น!”
“ข้าได้ยินแล้ว!”
“ข้าไม่ใช่ไก่งวง!”
“ข้ารู้แล้ว…”
“เฮ้อ!”
หั่วเฟิ่งก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “สีทองอันงดงามของข้า มองยังไงก็ไม่เหมือนไก่งวงสักหน่อย!”
ขณะพูด สายตาของมันก็กวาดมองเจียงเสี่ยวไป๋ทีหนึ่งแล้วว่า “เฮ้อ ไม่พูดแล้ว ข้าจะไปหาแมลงกิน…”
พูดจบก็หันหลังจากไปอย่างแสนงอน
“พูดจริงนะ อย่างน้อยข้าก็พบเจอปีศาจมานับไม่ถ้วนแล้ว มันต้องเป็นตัวประหลาดแน่ ๆ!”
แมวเก้าหางเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือนวดขมับแล้วกล่าวว่า “ก็จริง!”
“แต่โชคดีที่พอออกจากดินแดนแห่งไฟแล้ว พวกเราก็แยกกันได้!”
“อืม ก็จริง!”
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำอีกครั้ง แค่เสียงขันนี้ คนทั่วไปก็ทนไม่ไหวแล้ว
เขาจนปัญญา จึงไม่อยู่ในห้องต่ออีก เดินออกมาที่นี่เช่นกัน ก่อนจะมายังชายคาและเริ่มสัมผัสพลังดวงตะวัน