ฟ่อ…
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งงันไปชั่วขณะ
เขารู้สึกว่าสติปัญญาตัวเองกำลังถูกดูหมิ่น
เหมือนถูกใครสักคนย่ำยีไปมา
แมวตัวหนึ่ง มาเรียนหมาเห่าเนี่ยนะ?
ทันใดนั้นหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเส้นดำ มือขวายกขึ้น รวบรวมพลัง
“ท่านพี่ อย่าตี ข้านบนอบ ข้านบนอบแล้ว…”
ตอนนี้เอง เจ้าแมวตัวนั้นก็เอ่ยปากอีกครั้ง พูดจบก็นอนหมอบลงกับพื้น อ้าปากคายต้นธาตุไฟออกมาอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ท่านพี่ เมื่อเห็นแก่ที่ข้านบนอบถึงเพียงนี้ ปล่อยข้าไปเถิด!”
เจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองเจ้าแมวตัวนี้ ไม่พูดอะไร แต่หยิบต้นธาตุไฟบนพื้นขึ้นมา
เปลวไฟสีขาวม้วนตวัดนั้น แฝงไปด้วยคลื่นพลังงานอันรุนแรง
ในขณะที่มันรุกรานมือของเขา เปลวไฟทั้งสี่สายในร่างกายก็มีปฏิกิริยาตอบโต้และถักทอเข้าต่อต้าน
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย เลือกที่จะดูดซับมันทันที
ต้นธาตุไฟเข้าร่างได้ราบรื่นกว่าที่เขาคาดไว้
ส่วนเจ้าแมวนั้น เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ถือต้นธาตุไฟนั้นด้วยมือเปล่า แววตาก็กลับมาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง
คนตรงหน้านี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
ดูดซับโดยตรง แถมยังไม่เป็นอะไรอีก?
ระหว่างที่มันกำลังครุ่นคิด เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นว่า “เจ้าแมวตัวนี้ไม่ค่อยซื่อสัตย์เลยนะ!”
ใช่แล้ว แก่นของต้นธาตุไฟนี้ดูเหมือนจะไม่ถูกต้องเช่นกัน
ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ ในร่างกายเขาเคยกลืนกินเปลวไฟสีขาวด้านนอกเข้าไป
แต่เมื่อแก่นของต้นธาตุไฟนี้เข้ามา เปลวไฟสีขาวนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะรวมตัวเข้ามา
รู้สึกเหมือนต่างคนต่างอยู่ไม่เกี่ยวข้องกัน