เพี๊ยะ!
เซี่ยงเช่อลุกพรวดขึ้น ตบหน้าฉาดเดียวเข้าเต็มแก้มเซี่ยงฮว๋าฉือ “เซี่ยงฮว๋าฉือ เจ้าช่างกล้านัก ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้? จำฐานะตัวเองไว้ให้ดี เจ้าเป็นแค่ประมุขตระกูลสาขานอก!”
“แกเชื่อไหมว่า...”
“เชื่อไหมว่าฆ่าฉันได้?”
เซี่ยงฮว๋าฉือยิ้มเยาะพลางมองเซี่ยงเช่ออย่างยียวน “เหอะ ลืมมันไปเถอะ ถ้าแกกล้าทำจริง คงไม่พูดออกมาหรอก”
“แล้วอีกอย่าง... ใครจะตายก็ยังไม่แน่!”
ทันใดที่คำพูดของเซี่ยงฮว๋าฉือจบลง หญิงสาววัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยงเช่อก็ขยับกายทันควัน มีดสั้นวาบหนึ่งแผล็บเข้าเสียบกลางแผ่นหลังจุดสำคัญของเซี่ยงเช่อ
ใช่แล้ว ป้องกันไม่ทันตั้งตัว
ร่างของนางเกร็งตาย ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังหญิงสาวกลางคนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“ขอโทษนะคะคุณหนู!”
หญิงวัยกลางคนมองเซี่ยงเช่อที่ตื่นตระหนกอย่างคาดไม่ถึง หว่างคิ้วแสดงถึงความทนดูต่อไปไม่ไหว
แต่สุดท้ายก็ใจแข็งดึงมีดออกมา
เลือดสาดเปื้อนโซฟาในบัดดล แล้วยังแฝงไว้ด้วยสีดำจาง ๆ อีก
เห็นได้ชัดว่าปลายมีดอาบยาพิษร้ายแรง
เซี่ยงเช่อล้มลงนอนที่พื้น ดวงตาที่ยังจ้องมองหญิงวัยกลางคนอยู่ เต็มไปด้วยความยากจะยอมรับ ใบหน้าซีดเซียวอยากจะพูดอะไร แต่ริมฝีปากขยับไปมาแล้วก็หุบลง สุดท้ายดวงตาก็ปิดสนิท
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ที่จับตาดูเหตุการณ์นี้อยู่ พลันหรี่ตาลงเล็กน้อย
เข่นฆ่ากันเอง?
ไม่น่าใช่!
เซี่ยงเช่อแท้จริงแล้วเป็นเพียงเครื่องมือที่เซี่ยงฮว๋าฉือใช้
การสังหารหญิงสาวคนนี้ คงต้องการป้ายความผิดมาให้เขากระมัง?
ก็เป็นเช่นนี้
ตระกูลเซี่ยงสายหลักจึงจะฝังใจแค้นเขาอย่างสิ้นซาก?
เป็นไปดังที่เขาคาดการณ์ไว้จริง ๆ เซี่ยงฮว๋าฉือนั่งมองเซี่ยงเช่อ ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า "เฮ้อ คุณหนูเซี่ยงเช่อเพื่อจะเอาดอกบัวหยินหยาง เลยไปลักพาตัวหลินซืออวิ๋นผู้หญิงของเจียงเสี่ยวไป๋!"