"ท่านเจ้าตำหนัก คนพวกนี้..."
ชวีเซิงเดินเข้ามาในเวลานี้ เมื่อมองไปรอบ ๆ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น
เจียงเสี่ยวไป๋มาเยือนครานี้ เกือบจะกวาดล้างยอดฝีมือและศิษย์ในสำนักของพวกเขาไปเสียทั้งหมด
การลงมือขนาดนี้
ไม่ยอมรับก็ไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมอง เถาวัลย์ในยามนี้หดหายไป ร่างต่าง ๆ ร่วงลงมา
แต่เมื่อถึงตอนท้าย กลับยังมีคนสองคนถูกปล่อยห้อยค้างไว้
คนหนึ่งคือผู้อาวุโสซือคงนั่น
อีกคนคือผู้อาวุโสที่เขาให้จดจำเอาไว้
ตอนนี้สีหน้าของทั้งคู่ไม่ปกติ แต่สีหน้าของผู้อาวุโสซือคงก็กลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว แววตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความเคารพพร้อมกล่าวว่า "ท่านเจ้าตำหนัก ข้าพเจ้าเมื่อก่อนนั้นล่วงเกินไป ขอท่านโปรดให้อภัยด้วย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสซือคง ก็ค่อย ๆ เดินเข้าไป สำรวจชายชรานี้แวบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากถามว่า "ฉันฆ่าหลานชายแก แกไม่แค้นฉันเหรอ?"
"ไม่แค้น ท่านคือเจ้าตำหนัก ท่านจะให้เขาตาย เขาก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้!" ผู้อาวุโสซือคงกล่าว
"อ้อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเสียงหนึ่ง มองไปที่ผู้อาวุโสซือคงแล้วถามว่า "ชิงเลี่ยกับพวกอยู่ไหน?"
"ก่อนหน้านี้ชิงเลี่ยกับพรรคพวกทำภารกิจไม่สำเร็จ กำลังถูกกักบริเวณ เมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด รอข้าพเจ้าลงไปแล้ว จะปล่อยพวกเขาออกมา!"
ผู้อาวุโสซือคงกล่าวด้วยความเคารพ
"ไม่ต้องแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า ในจังหวะที่หันหลังกลับก็กล่าวว่า "เดี๋ยวฉันปล่อยเขาออกมาเองก็ได้ ส่วนแก..."
กล่าวมาถึงตรงนี้ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดชะงัก และในครานี้เอง กระบี่แสงสายหนึ่งก่อตัวขึ้น ทะลวงทะลุกลางอกของผู้อาวุโสซือคงโดยตรง "ขอโทษที ฉันไว้ใจแกไม่ลง!"