“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ดังขึ้น: “ถึงกับยอมแบกรับความอัปยศอดสู ก็ยังต้องฝืนเดินหน้าต่อไป?”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในที่นั้นเกิดความสงสัย
ใช่แล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋มีตัวตน มีฐานะ ตั้งแต่แรกก็สามารถแยกตัวเองออกมาได้แล้ว
ไม่จำเป็นต้องแบกรับข้อกล่าวหานี้ตลอดไป
“เฮ้อ ถึงฉันจะอายุน้อย แต่ก็ห่วงใยแผ่นดินตะวันออก!”
เจียงเสี่ยวไป๋สูดหายใจลึก ในวินาทีถัดมา ก็ตรงเข้าจับคอของชายชราที่จ้องเขม่นเขาจากสำนักมารยุทธ์: “ฉันกำลังสืบสวนพวกกบฏในสำนักมารยุทธ์ คนคนนี้จ้องเล่นงานฉันมาตลอด!”
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับพวกตะวันตกแน่นอน!”
คำพูดเรียบง่ายจบลง ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจในทันที
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในสำนักมารยุทธ์ต่างก็รีบถอยห่างออกไป
หยวนอ้าวซานมองชายชราคนนั้นแล้วก็ขมวดคิ้ว
ตอนนี้เขาเชื่อเจียงเสี่ยวไป๋มากกว่า
เพราะป้ายประจำตัวหัวหน้าฝ่ายตรวจการของสำนักมารยุทธ์วางอยู่ตรงนั้น
อีกทั้งยังมีตำแหน่งครูศักดิ์สิทธิ์และหมอระดับสิบเสริมอีก
อีกอย่าง ชายชราคนนี้ก็จ้องเล่นงานเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ
ชายชราตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา ใบหน้าซีดเผือดมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ เจ้าคิดละเอียดลออจริง ๆ แต่ข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกตะวันตก ข้า…”
ชายชราพูดแค่คำเดียว เจียงเสี่ยวไป๋ก็บีบคอเขาแหลก ในเวลาเดียวกัน พลังดูดซับต้นกำเนิดก็พุ่งทะลักออกมาทันที
ความทรงจำจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาในเวลาเดียวกัน