"ท่านชาย!"
ตอนนี้ซัวโลกับไคซือก็ปรากฏตัวขึ้น ณ ที่แห่งนี้ สายตาตกอยู่บนตัวเขาพร้อมความเกรงใจ
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ คลำความทรงจำที่กลืนกินมาจากชายต่างชาติผู้นั้นเล็กน้อย ตอนนี้ไม่พูดภาษาจีนต่อแล้ว หันไปใช้ภาษาอังกฤษมาตรฐานแทน "ไปกันเถอะ กลับบ้าน!"
ว่าแล้วก็เดินตามความทรงจำนั้น ออกจากสถานที่แห่งนี้ไป
ตลอดกระบวนการนี้ หนานเอียนเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋เป็นระยะ
เห็นได้ชัดเลยว่าอยากรู้อยากเห็น เจียงเสี่ยวไป๋ทำไมถึงพลอยรู้ภาษาฝั่งนี้ขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน
ขณะที่ทุกคนยังงงอยู่นั้น เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังขึ้นด้านหลัง ทุกคนหันไปมอง เห็นไลเออร์ก้าวเดินเร่งเข้ามา
ไลเออร์มองตรงมาที่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที "หมี่เอิน อยากให้ฉันช่วยทำอะไร บอกมาเลยตอนนี้!"
ระหว่างพูด จะเห็นได้ว่าใบหน้าของไลเออร์ดูไม่เป็นธรรมชาติ
คุณธรรมของท่านชายตระกูลบัคส์น่ะไม่ได้เรื่อง
ในนครศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนล้วนรู้กันหมด
คนรอบตัวไม่มีข้อยกเว้น ล้วนแต่เป็นพวกเพื่อนเฮฮาชั่วคนโง่ ฝีมือต่างก็แย่พิลึก!
คนแบบเขาที่โดดเด่นมีเสน่ห์ในตัวเอง ถ้าไปสนิทสนมกับไอ้คนนี้ต่อหน้าคนอื่น คุณธรรมของเขาก็ต้องตกต่ำจนหมดสภาพ
ฉะนั้น ยังไงก็ควรชดใช้บุญคุณให้จบซะก่อนจะกลับถึงนครศักดิ์สิทธิ์
นั่นแหละคือทางเลือกที่ดีที่สุด
แถมการทำแบบนี้ยังช่วยตัดความสัมพันธ์ของสองคนให้ขาดสนิท ไม่ต้องมีปัญหาตามมาอีก
เจียงเสี่ยวไป๋ย่อมมองออกถึงเจตนาของไลเออร์อยู่แล้ว จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พี่ชายไลเออร์ แล้วนายคิดว่าถ้าฉันให้นายช่วยทำ นายจะชดใช้บุญคุณลูกแก้ววิญญาณปราณ 300 เม็ดได้ไหม?"