"โกรธจริงเหรอเนี่ย?"
เจียงเสี่ยวไป๋อดที่จะแปลกใจไม่ได้
แค่โกรธจนตาแดงขนาดนี้ แสดงว่าคนคนนี้อารมณ์ร้อนจัดไปหน่อยมั้ง?
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เห็นชัดๆ ว่ารูม่านตาของคนคนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดง
ทั่วทั้งตัวก็มีแสงสีเลือดปกคลุม
สถานการณ์แบบนี้ไม่น่าใช่แค่โกรธแล้วจะทำได้
ท่ามกลางความประหลาดใจของเขา ชายคนที่ถอยห่างออกไปไกลๆ ตอนนี้กำลังอ้าปากค้าง
คนที่ออกมานี่เป็นใครกัน?
ฝืนรับการโจมตีของจ้านเฟิงได้ก็ไม่ว่าอะไร
แต่...แต่ยังบีบให้จ้านเฟิงต้องปลดปล่อยพลังสายเลือดออกมาอย่างเต็มที่อีกหรือเนี่ย?
รู้กันดีว่าทำไมตระกูลอักขระโบราณถึงได้หลบเลี่ยง
ไม่ใช่แค่เพราะเผ่านี้ชอบสู้ แต่เพราะสายเลือดของพวกเขายังมีความสามารถอีกอย่างหนึ่ง
คลุ้มคลั่ง!
พอคลุ้มคลั่งแล้วจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด แถมยังเพิ่มกำลังของตัวเองได้เป็นเท่าตัวอีกด้วย
น่ากลัวสุดๆ ไปเลย
แน่นอนว่ามันก็มีข้อเสียอยู่ คือตอนคลุ้มคลั่ง สติจะเริ่มเลือนราง
บางทีอาจจะลงไม้ลงมือกับคนในเผ่าของตัวเองก็ได้
เรื่องที่เลื่องลือที่สุดก็คือ ตอนที่หัวหน้าเผ่าคนปัจจุบันคลุ้มคลั่งแล้วไปตีหัวหน้าเผ่าคนเก่า
โคตรจะซ้ำ!
ใช่แล้ว
ตีพ่อตัวเองแท้ๆ ยังไม่ไว้หน้าเลย!
พอจะเห็นได้ว่าตระกูลอักขระโบราณเวลาคลุ้มคลั่งนั้นน่ากลัวแค่ไหน
"แยก!"
เสียงของจ้านเฟิงดังขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ฟังดูเหมือนมีความบ้าคลั่งปนอยู่
ในขณะที่พลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมา กำปั้นทั้งสองข้างก็สามารถดันมือที่เจียงเสี่ยวไป๋จับอยู่ให้แยกออกจากกันได้โดยตรง