“ผม…”
ปากของชายหนุ่มอ้ากว้าง มองหวังเชี่ยนเชี่ยนที่หน้าแดงซ่านเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไปอย่างเจียมตัว
ใช่แล้ว ถ้าทั้งสองคนไม่รู้จักกัน สีหน้าของหวังเชี่ยนเชี่ยนน่าจะเป็นความโกรธ
แต่ท่าทางตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้จักกันจริง ๆ
“เธอ… เธอน่ะ!”
หวังเชี่ยนเชี่ยนเห็นชายหนุ่มเดินจากไป ก็รีบกระโดดลงจากอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋ ชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายก็หันหน้าหนี
โกรธเหรอ?
ก็มีอยู่บ้างนิดหน่อย!
แต่สำหรับเธอแล้ว ความอายดูจะเด่นชัดกว่าเยอะ
เหตุผลนั้นเธอเองก็รู้ดี
ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็มีความรู้สึกดี ๆ กับอาจารย์หนุ่มที่ทำผลงานได้โดดเด่นคนนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นตอนที่แลกเปลี่ยนในนามมหาวิทยาลัยฮ่องกง คงไม่ชวนเจียงเสี่ยวไป๋ไปกินข้าวเองหรอก
เรื่องที่ฮ่องกงทีหลังยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่คิดขึ้นมาก็ทำให้แก้มร้อนผ่าว
พูดได้โดยไม่อวดเลยว่า ถึงวันนี้ เธอยังรู้สึกเหมือนอยู่ต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋แล้วตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย
เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกตัวว่าตัวเองล้ำเส้นเกินไปเมื่อครู่ จึงกระแอมเบา ๆ คิดจะหาเรื่องคุย
แต่ไม่รู้จะคุยอะไร ด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง
เริ่มตรวจตั๋วตอนห้าโมงสี่สิบห้า ตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางหวังเชี่ยนเชี่ยนแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ!”
หวังเชี่ยนเชี่ยนเองก็จัดการอารมณ์ตัวเองได้แล้ว พยักหน้าตามเจียงเสี่ยวไป๋เดินไป