"ก่อนตายงั้นเหรอ?"
ไช่ฉีได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เข้าใจความหมายได้ทันที
ชั่วพริบตา ใบหน้าของเขากลายเป็นซีดเผือด แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ รอยยิ้มเย็นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง จ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "มีคนมองอยู่ตั้งมากมาย! แล้วฉันก็มาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้มีปัญหาจริง ๆ นายก็ไม่มีสิทธิ์ฆ่าฉัน!"
"หาก...นายกล้าลงมือกับฉันจริง ๆ หอศักดิ์สิทธิ์และวิหารศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีทางปล่อยนายไปแน่!"
ในวินาทีที่คำพูดของไช่ฉีจบลง
สายตาของผู้คนจำนวนไม่น้อยก็สั่นไหว
จริงดังที่ไช่ฉีพูด
ไช่ฉีมาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ ยังเป็นอาจารย์ของสำนักศักดิ์สิทธิ์อีก เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ควรลงมือได้ง่าย ๆ จริง ๆ
มิเช่นนั้น สิ่งที่ต้องเผชิญคือการโจมตีจากทั้งหอศักดิ์สิทธิ์และวิหารศักดิ์สิทธิ์
นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับไหว
แต่เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาแล้ว หากไม่ลงมือ ก็จะเสียหน้า
กำลังที่ทุกคนอยากรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะตัดสินใจอย่างไร ทุกคนกลับได้เห็นฉากที่คาดไม่ถึง
เห็นเพียงเจียงเสี่ยวไป๋จู่ ๆ ก็เอาหัวเข้าไปใกล้หมั่งเฉว่ สีหน้าเริ่มแสดงความตกใจ "อะไรนะ ท่านให้ฉันฆ่าเขางั้นเหรอ? ไม่เหมาะมั้ง คนเขาเป็นคนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์นะ ฉันไม่กล้าหรอก!"
"อะไรนะ? มีเรื่องเดี๋ยวท่านจัดการเอง? ไม่ฆ่าเขาไม่ได้งั้นเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจอีกครั้ง สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ในเมื่อมีเรื่องท่านจัดการเอง งั้นฉันขอลงมือสักหน่อยก็แล้วกัน!"