"อื้ม!"
ชายผู้นั้นมองอวี๋ไห่ที่เต็มไปด้วยความเคารพ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า: "ตามหาฉันอยากพูดอะไร?"
อวี๋ไห่กลืนน้ำลายลงคอ กำลังจะพูด ชายผู้นั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง: "ถ้าจะพูดเรื่องเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ไม่ต้อง!"
อวี๋ไห่ฟังแล้วเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นมาทันที ยืนอยู่ตรงนั้นทำตัวไม่ถูก
"เจ้านี่ฉลาด รู้จักมาหาฉันเอง แทนที่จะให้ฉันไปหาเจ้าเอง!"
เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง: "แต่น่าเสียดาย ไม่ว่าทางไหน ชะตาของเจ้าก็จบสิ้นเหมือนกัน!"
อวี๋ไห่หน้าซีดเผือด คุกเข่าลงไปบนพื้น กล่าวว่า: "ท่านครับ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"
"ไว้ชีวิต?"
มุมปากของชายผู้นั้นกุมรอยยิ้มอ่อนโยน กล่าวว่า: "ฉันจำได้ว่าเคยสั่งให้เจ้าจับตาดูชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ไว้นานแล้ว ถึงกับให้รูปถ่ายไปรูปหนึ่งด้วย"
อวี๋ไห่ฟังอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ใช่แล้ว ตอนที่เขาเห็นชื่อบนจอยักษ์ จู่ๆ ก็นึกถึงคำสั่งของชายผู้นั้นขึ้นมา
ส่วนตอนที่เขาหยิบรูปถ่ายออกมา ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าไอ้หนูที่เคยอยู่กับจั๋วหนาน ก็คือเจียงเสี่ยวไป๋นั่นเอง
ดังนั้นเขาจึงตื่นตระหนก
ในเมื่อเขารู้เรื่องนี้แล้ว คนที่สั่งเขาไว้ก็ต้องรู้เช่นกัน
เขาจึงรีบแจ้งโดยไม่รอช้า
"เจ้ามีโอกาสถึงสองครั้ง!"
เสียงอ่อนโยนของชายผู้นั้นดังขึ้น: "ครั้งแรก ตอนที่เจอเขา! ครั้งที่สอง ตอนที่ลำโพงกระจายชื่อตอนลานประลอง แต่ก็น่าเสียดาย เจ้าพลาดไปหมด!"