"เจ้าคอยหาเรื่องข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ข้าอยากถามเจ้าบ้าง ในฐานะคนตระกูลเจียง ในฐานะเจ้าตำหนักหลบซ่อนโลก เจ้าว่าข้ามีสิทธิ์เข้ามาหรือไม่"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋กล่าวพลาง สายตาเย็นชาจับจ้องเซี่ยซาน
เซี่ยซานหน้าซีดเผือด เงียบงัน
"ข้าถามเจ้าอีกครั้ง ข้าผู้เป็นเจ้าตำหนักหลบซ่อนโลก บอกว่าแอบเข้ามา เจ้าจะทำอะไรข้าได้"
เซี่ยซานยังคงเงียบ
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองเซี่ยซานอีกคราอย่างเย็นชาว่า "รองเจ้าสำนักตำหนักราชวงศ์ มาที่ตำหนักราชายาสามครั้งสามครา ไร้มารยาทเช่นนี้ พรุ่งนี้เจ้าเก็บกระเป๋าไปเองซะ"
"หรือไม่ก็ให้ตำหนักหลบซ่อนโลกของข้ารายงานตรง เจ้าเลือกเอาเอง"
เซี่ยซานกำมือแน่น ใบหน้าซีดเซียวราวกับแก่ลงไปอีก
เจียงเสี่ยวไป๋เดินผ่านเซี่ยซานไปอย่างเย็นชา ขณะกำลังจะละสายตา แสงสีขาววาบหนึ่งแวบผ่าน ดวงตาของเซี่ยซานเบิกกว้างทันใด
ตรงกลางหน้าอกของเขา ปรากฏรูเลือดโหวงเหวง
เซี่ยซานเงยหน้าขึ้น มองไปยังแมวเก้าหางบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ แววตายังเต็มไปด้วยความตะลึงงัน แต่ไม่ทันได้เอ่ยวาจา ก็ล้มลงกับพื้น
เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูแมวเก้าหางที่กลับมา สายตาเต็มไปด้วยความประหลาด
สุดท้ายเขาก็ตวาดลั่นว่า "สัตว์เลี้ยงบ้าบอ ไม่อนุญาตให้ฆ่าคน"
"โฮ่งโฮ่ง"
แมวเก้าหางร้องสองที สีหน้าเจ็บใจ แต่แววตาดุดัน
บัดซบสิ้นดี
มันอยากฆ่าไอ้แก่เซี่ยซานนี่ตั้งนานแล้ว
รอบด้าน
เงียบกริบไร้สุ้มเสียง
เซี่ยซาน รองเจ้าสำนักตำหนักราชวงศ์
ตายแล้วงั้นหรือ
ตายไปเลยหรือ
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าเดือดดาล ก่อนหันไปหาราชายาว่า "ผู้อาวุโสราชายา ข้าไม่ปิดบังแล้ว สัตว์เลี้ยงตัวนี้มีอาการทางจิตนิดหน่อย พอบ้าคลั่งขึ้นมา ข้าเองก็ควบคุมไม่ได้"