"แค่กๆ!"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นคนมากมายมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง ก็รู้สึกเขินๆ อยู่บ้าง
ตอนนี้เสี่ยวอี๋เดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
แมวเก้าหางกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งแล้วพูดว่า "เสี่ยวไป๋จื่อ ทำได้เยี่ยมมาก!"
"คุณชายเจียงสุดยอดไปเลย!"
"สมเป็นทวดของฉัน!"
เหรินจื่อหลินและหยางหวยก็เดินเข้ามา ต่างพูดคนละประโยค ใบหน้าเขียนคำว่า 'ยอม' ไว้เต็มๆ
"คุณ..."
เสียงของหยานหลิงดังขึ้น ดวงตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ มือหยกกำแน่น สุดท้ายกัดฟันพูดว่า "แกนี่... แกล้งทำเป็นไม่รู้จริงๆ นะ!"
ได้ยินคำพูดของหยานหลิง เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น มองหยานหลิงด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "แล้วตอนนี้เธอควรเรียกฉันว่าอะไร?"
หยานหลิงสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
"ยังไง? จะเบี้ยวเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองหยานหลิง ไม่เกรงใจเลย
เพราะดูจากจังหวะก่อนหน้านี้ ถ้าเขาแพ้ ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้คิดจะเกรงใจเขาเหมือนกัน
"คุณ..."
ดวงตาหยานหลิงเหมือนจะพ่นไฟ สุดท้ายริมฝีปากแดงขยับ "เจียง... คุณชายเจียง!"
พูดสามคำจบ หยานหลิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธเขินหนึ่งที แล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
"คุณชาย?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว สาวใช้เรียกแบบนี้หรือเนี่ย?
น่าสนใจดี
กำลังคิด เขาก็มองไปที่เหมยตานชิงที่ยิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า "เปลี่ยนที่คุยกันเถอะ!"