"ป๋อ..."
จงโจว ในภูเขาลูกหนึ่ง
ที่นี่ดอกไม้บาน นกส่งเสียง ไกล้ชิดธรรมชาติ สภาพแวดล้อมน่าอยู่
ขณะนี้เอง เสียงคำรามด้วยความโกรธดังสนั่น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งภูเขา
ในถ้ำ ชายหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียว ตราประทับกลางหน้าผากดูอ่อนแรง เลือดสดพุ่งออกจากปาก ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
"แยกยีนกู่หลิงที่สำคัญที่สุดของฉัน!"
ชายหนุ่มกำมือทั้งสองแน่น
ในฐานะเผ่ากู่หลิง พวกเขาสามารถใช้พลังสายเลือด สร้างแยกยีนขึ้นมาได้ด้วยกู่หลิง
และแยกยีนกู่หลิงตัวนี้ คือหนทางที่เขาจะใช้พุ่งทะยานสู่ระดับบู้อ๋อง
แต่ตอนนี้ มันขาดสะบั้น!
ขาดสะบั้นสิ้นเชิง!
จะสร้างใหม่ขึ้นมาอีกตัว มันยาก!
ความแค้น ความพยาบาท!
ในหัวของเขา เต็มไปด้วยภาพของเจียงเสี่ยวไป๋ที่สงบนิ่ง ดูเป็นกลาง ๆ
"กู่หมาน มันถูกทำลายล้างไปแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงได้ปรากฏตัวขึ้นมาอีก!"
ชายหนุ่มพูดไป ใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้น: "และยังเป็นกู่หมานเจ็ดดาวด้วย เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก บางทีควร..."
พูดพึมพำกับตัวเองมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ส่ายหน้า: "ไม่ได้ ไม่สามารถรายงานขึ้นไปได้ ถ้าฉันได้ร่างกู่หมานนั้นมาครอบครอง บางที..."
พูดไป ดวงตาของชายหนุ่มก็เริ่มร้อนแรงขึ้นมาทันใด: "สายเลือดของเผ่ากู่หลิงเราไม่สมบูรณ์อยู่แล้ว หากหลอมรวมกับกู่หมานเจ็ดดาวนั้น บางทีสายเลือดอาจจะสมบูรณ์ได้อย่างแท้จริงก็เป็นได้!"
"ใช่แล้ว ฉันต้องชิงร่างกู่หมานของเขามาให้ได้ เอามาเป็นแยกยีนกู่หลิงตัวต่อไปของฉัน!"
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ดวงตาปรากฏความโลภอีกครั้ง แต่ในความโลภนั้น ก็มีความเกรงกลัวปะปนอยู่บ้าง